Η φυλάχτρα δεν κρύβει μόνο τον κυνηγό, αλλά και το μυστικό της επιτυχίας στο καρτέρι
Τα πάντα άλλαξαν γύρω από τα μέσα και τους συντελεστές άσκησης του κυνηγιού. Αυτό όμως που δεν θα αλλάξει ποτέ, είναι ο τρόπος κυνηγιού.
Κανένα όπλο, φυσίγγι, ρούχο ή αυτοκίνητο δεν θα μπορέσει ποτέ να μεταβάλει τον παραδοσιακό τρόπο που όλοι μάθαμε. Και η παράδοση θέλει το κυνήγι πάντα να διεξάγεται με τους δυο μοναδικούς τρόπους.
Περπατώντας με σκύλο συνεργάτη ή καρτερώντας ακίνητος
Στον πρώτο ερευνά περπατώντας, και διανύοντας αποστάσεις σύμφωνα με τις αντοχές του, αναζητά εδαφόβια πουλιά πάνω στα οποία θα οδηγηθεί από το σκυλί του. Αυτός ο κυνηγός έχει επιλέξει να κινείται προς το θήραμα.
Στο καρτέρι οι συνθήκες διαμορφώνονται τελείως διαφορετικά. Στάσιμος ο κυνηγός περιμένει το θήραμα και η επιτυχία του εξαρτάται αποκλειστικά από το αν θα καταφέρει να το αιφνιδιάσει.
Εκεί, πρώτο ρόλο έχει ο ίδιος ο κυνηγός και μετά ως προς το αποτέλεσμα ακολουθούν φυσίγγι, όπλο, και βολή. Αυτός ο κυνηγός έχει επιλέξει να περιμένει το θήραμα να κινηθεί προς αυτόν.
Κυνήγι πίσω από «κατσόλες»
Για την σημασία της απόκρυψης θα περιγράψω όσα έζησα πριν λίγα χρόνια στην Ξάνθη, Δεκέμβρη μήνα. Νύχτα φτάσαμε στο προκαθορισμένο σημείο του Λειβαδίτη, και λίγο μετά κρατώντας φακούς, ήρθαν ο Δημήτρης Κιουρτσίδης με τον 69χρονο πατέρα του.
Στον αυχένα ο τόπος ήταν καθαρός με λίγα ντούσκα. Για να μας ευχαριστήσουν μας παραχώρησαν τα μεσιανά καρτέρια και έπιασαν άκρες. Ακούγοντας τις ελατότσιχλες και κάνοντας επιτόπιο τροχάδην για να ζεσταθούμε, βλέπαμε πατέρα και γιο να κουβαλάνε κομμένες κλάρες… Πήραμε πουλιά εκείνο το πρωινό, όχι όμως όσα οι Ξανθιώτες φίλοι, παρ’ όλο που κυνήγησαν μόνο ένα δίωρο και έφυγαν λόγω δουλειάς.
Στο σπίτι τους κάναμε ταμείο. Πατέρας και γιος 21 φάσσες και Βασίλης, Ηλίας και εγώ, 12. Ο κυρ Κώστας επέμενε πως έπρεπε να είχαμε πάρει τουλάχιστον 20.
Σας έβλεπαν και έστριβαν, είπε, σας έβλεπα κι εγώ. Βάλατε δυό κλάρες μπροστά σας και νομίζατε πως φτιάξατε «κατσόλα» και είστε κρυμμένοι. Αύριο που θα πάτε μόνοι σας, πιάστε στα καρτέρια που ήμουν εγώ και ο Δημήτρης. Τα δικά σας… κάηκαν, δεν θα περάσουν από εκεί πουλιά.
Το πρωί όλα έγιναν όπως είπε. Οι φάσσες περνούσαν μόνο από τις δυο άκρες, συμπεριφορά που έδειχνε ξεκάθαρα πως είχαν… φωτογραφίσει τις χθεσινές θέσεις μας. Με τον Βασίλη μπήκαμε στην κατσόλα του κυρ Κώστα. Και λέγοντας «μπήκαμε», κυριολεκτώ.
Τί είχε φτιάξει ρε παιδιά ο άνθρωπος; Δεν ήταν φυλάχτρα αυτή, έργο τέχνης ήταν. Έβλεπες τα πάντα και δεν φαινόσουν από πουθενά. Μόνο η κάννη έβγαινε όταν έπρεπε και οι φάσσες δεν ήξεραν από που τους ήρθε, ήταν σαν να τις χτυπούσε ρεύμα. Έπεφταν και συνέχιζαν να περνούν από τα ίδια σημεία, το πολύ 20 μέτρα από πάνω μας.
Διαφορά ολοφάνερη. Με δυο μόνο όπλα, αφού ο Ηλίας έμεινε με τα σκυλιά για μπεκάτσες, πήραμε 18 πουλιά.
Κανόνας είναι φίλοι μου και δεν αλλάζει. Γιατί στην έρευνα πρωταγωνιστεί ο σκύλος, στο περπατητό η «μπηχτή» τουφεκιά, και στο καρτέρι η φυλάχτρα.
