Μέσα σε ένα γκρίζο τοπίο αβεβαιότητας, το κυνήγι παραμένει ζωντανή προσδοκία, καταφύγιο ψυχής και αχτίδα αισιοδοξίας για όσα έρχονται
Σουρούπωσε και φεύγει η Τετάρτη 14 Οκτωβρίου. Η σφοδρή κακοκαιρία που πλημμύρισε Εύβοια και Σποράδες υποχώρησε, η κυβέρνηση υπόσχεται φθηνότερα καύσιμα, ο κοσμάκης εξακολουθεί να αναζητά τρόπους να τα βγάλει πέρα, και μέσα σε αυτό το ιδανικό…, αισιόδοξο(;) και ελπιδοφόρο περιβάλλον, ήρθε η περίοδος που θα πρέπει να αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα.
Ο μήνας που έρχεται λειτουργεί πάντα ως ενδεικτικό βαρόμετρο σχετικά με την κατά τόπους πληθυσμιακή θηραματική παρουσία και η όποια εικόνα σχηματιστεί ως τις αρχές, έχει την ανάλογη σημασία για μετέπειτα.
Ανεξάρτητα από τις διαρκείς κοινωνικές αναταράξεις, την απόλυτη οικονομική αβεβαιότητα και το γκρίζο μέλλον του κυνηγιού που προβλέπουν δικαίως και αδίκως ορισμένοι, δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε αναγκασμένοι τουλάχιστον να κάνουμε υπομονή.
Δηλαδή τί πρέπει να κάνουμε ρε παιδιά; Να βάλουμε στη ντουλάπα το τουφέκι, την άδεια στο συρτάρι και τα φυσεκλίκια στο μπαούλο;
Αλλά ακόμη και αν τα κάνουμε όλα αυτά, είναι απόλυτα βέβαιο πως δεν θα έχουμε βρει λύσεις για τα αδιέξοδα που μας βασανίζουν όλους. Θα πάψουμε δηλαδή να σκεφτόμαστε την έναρξη, τα ορτύκια, τα τρυγόνια, τα καρτέρια, τα κουνούπια, την ζέστη και τους ονειρεμένους κυνηγότοπους που πορεύονται αντάμα με τις αναμνήσεις μας;
Θα σταματήσουμε δηλαδή να περιμένουμε τα πρωτοβρόχια, να καρτεράμε τα περάσματα, και να μετράμε τις μέρες ώσπου να ανοίξει η πέρδικα, ο λαγός, το γουρούνι, ώσπου να φανούν οι πρώτες τσίχλες, να μπουν οι μπροστάρες φάσσες και να πιάσουν στον ελατιά οι βιαστικές βελουδομάτες;
Το κυνήγι ως ανάσα ζωής μέσα στην αβεβαιότητα
Κακά τα ψέματα φιλαράκια, ακόμα κι αν δηλώσουμε παροπλισμό και εγκατάλειψη, το μόνο που είναι σίγουρο πως θα καταφέρουμε είναι να υποφέρουμε ολοένα και περισσότερο.
Το κυνήγι δεν είναι απλή συνήθεια, ή ελεγχόμενη εξάρτηση όπως λανθασμένα υποστηρίζουν ορισμένοι. Είναι αυτό που αγαπάμε περισσότερο, είναι οι στιγμές που μας γεμίζουν με καθάρια σκέψη και αγέρα σε μυαλό και πνευμόνια, είναι η ίδια μας η ζωή, μοιρασμένη ανάμεσα στην φύση και την οικογένεια.
Ρωτήστε και αυτούς που αποσύρθηκαν. Κανένας δεν θα σας πει πώς ξαναβρήκε το χαμόγελο και την ελπίδα επειδή έκοψε το κυνήγι, επειδή γλύτωσε από τα έξοδά του. Χαμόγελα, αισιοδοξία και ελπίδα υπάρχουν μόνο σ’ αυτούς που με κάθε τρόπο και κάθε θυσία διατηρούν ζωντανό αυτό που τους γεμίζει την ψυχή και που αγωνίζονται για να το διατηρήσουν ενεργό.
Διαρκεί πολύ αυτή η κρίση, όμως αφού αντέξαμε ως τώρα σημαίνει πως μπορούμε ακόμη να κρατάμε δυνατά τις προσδοκίες μας. Υπομονή παιδιά και δεν μπορεί, κάτι θα αλλάξει για τον λαό και την χώρα.
Και μέχρι τότε, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην αφήσουμε να μας καλύψει το μαύρο πέπλο της συνεχιζόμενης απαισιοδοξίας.
