Σε μια πρώτη προσέγγιση, μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι πρόκειται για κάποια «κυνηγετικά κατορθώματα». Αν παρατηρήσει όμως κάτω από τις γραμμές, θα δει πως είναι ένας ύμνος όχι στη δύναμη του ανθρώπου, αλλά στην ταπεινότητα, γιατί η φύση είναι ένα σχολείο που δε δίνει ποτέ πτυχίο και απολυτήριο, εκεί είσαι πάντα μαθητής. Εκεί ταπεινώνεσαι μπροστά στα μεγέθη και τις δυνάμεις της, γιατί σε υπερβαίνουν.
Κι ακόμη, το βιβλίο αυτό είναι ένα σχόλιο στο εφήμερο και την παροδικότητα των πραγμάτων. Κυνηγώντας στην Ήπειρο, σημαίνει περνώντας από την Ήπειρο. Περνώντας και κυνηγώντας στην Ήπειρο ανθρώπινα και όμορφα, ελπίζουμε να αφήσουμε στους νέους κάποιες αξίες που θα κουβαλούν μαζί τους ανεξάρτητα από τις «σειρήνες» που θα βρουν στο διάβα τους, ανεξάρτητα από το πού θα τους ταξιδέψει η ζωή.
Ίσως με τον καιρό, τα παιδιά να επιστρέψουν ξανά σε αυτά τα σιωπηλά δάση και να μεταδώσουν τις ίδιες αξίες στα δικά τους παιδιά. Τελικά, ποτέ δεν κατέχουμε αληθινά τη γη, είμαστε μόνο προσωρινοί διαχειριστές και έχουμε ευθύνη να τη φυλάξουμε και να την παραδώσουμε στην επόμενη γενιά.
Τα παιδιά, αναζητώντας την πορεία τους μπορεί να απομακρυνθούν. Ίσως όμως κάποιο φθινόπωρο να επιστρέψουν σ’ αυτή τη γη για να αναζητήσουν τα μέρη και τις αναμνήσεις εκείνων των εποχών που μοιράζονταν με τον πατέρα τους, ίσως επιστρέψουν και καθίσουν σε μια γωνιά της, να αφουγκραστούν τα βουβά φυλαχτά από το παρελθόν…
Σπύρος Μέμος




