Η χώρα όπου το τρυγόνι αποτελεί πλούτο, όχι πρόβλημα – Και το κυνήγι μέρος της λύσης
Μπορεί εμείς στην Κύπρο και την Ελλάδα να αγωνιούμε κάθε χρόνο αν θα μπορέσουμε να κυνηγήσουμε το τρυγόνι, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όμως, οι έγνοιες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.
Στη μακρινή Αργεντινή το τρυγόνι θεωρείται επιβλαβές και το κυνήγι του επιτρέπεται ολόχρονα, παρόλο που στην πράξη διεξάγεται εντονότερα από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο, περίοδο κατά την οποία οι περισσότεροι τουρίστες κυνηγοί προτιμούν να επισκεφθούν τη χώρα, συνδυάζοντας τα τρυγόνια με τα παπιά και τα τοπικά περδίκια.
Κανένα ημερήσιο όριο κάρπωσης δεν ισχύει. Αντίθετα, όσο περισσότερα πουλιά χτυπηθούν τόσο πιο ευχαριστημένοι είναι οι γεωργοί, που καθημερινά βλέπουν τις σοδιές τους να ρημάζονται από τα εκατομμύρια των τρυγονιών.
Η έξυπνη κίνηση να χρησιμοποιήσουν το κυνήγι ως διαχειριστικό μέτρο για τον έλεγχο των πληθυσμών, αντί να καταφύγουν σε ψεκασμούς, φυτοφάρμακα και άλλες παρόμοιες πρακτικές, όχι μόνο τους «έσωσε» από επιπρόσθετα έξοδα, αλλά έβαλε χρήμα στις τσέπες τους, όπως και σε εκείνες των οργανωτών κυνηγιού, των κατασκευαστών φυσιγγίων, των ιδιοκτητών καταλυμάτων κ.λπ. Γενικότερα, τα έσοδα από τον κυνηγετικό τουρισμό έχουν ωφελήσει οικονομικά τη χώρα σε σημαντικό βαθμό.
Το τρυγόνι της Αργεντινής είναι τοπικό, μη μεταναστευτικό είδος, συναντάται μόνο στη Λατινική Αμερική και ανήκει στο είδος Eared Dove. Είναι μικρότερο σε μέγεθος από το δικό μας τρυγόνι (έχει περίπου το μέγεθος της γερακότσιχλας) και χρωματικά μοιάζει με τη δεκαοχτούρα, με χαρακτηριστικά μαύρα στίγματα στις άκρες των φτερούγων του.
Είναι εξίσου γρήγορο και ευέλικτο στην πτήση με τον ευρωπαϊκό συγγενή του, όμως το μικρότερο μέγεθός του το κάνει ακόμη δυσκολότερο στόχο, αν ληφθεί υπόψη ότι στο καρτέρι έρχονται κατά εκατοντάδες.
Η «πρωτεύουσα» του τρυγονοκυνηγιού στην Αργεντινή είναι η επαρχία Cordoba. Εκεί καταλήγουν οι κυνηγοί που θέλουν να επικεντρωθούν αποκλειστικά στο κυνήγι του τρυγονιού και δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να ρίξεις από 1.000 έως 3.000 φυσίγγια μέσα σε μία μόνο ημέρα, αν το αντέχεις σωματικά και… οικονομικά, γιατί το κόστος των φυσιγγίων εκεί σκοτώνει.
Τρυγόνια, όμως, υπάρχουν σχεδόν σε ολόκληρη τη χώρα και οι επαρχίες Santa Fe, La Pampa, Entre Ríos και Buenos Aires προσφέρονται επίσης για πλούσια τρυγονοκυνήγια.
Όταν επισκέφθηκα την Αργεντινή για πρώτη φορά, το 2019, κυνήγησα τρυγόνια στην επαρχία La Pampa. Ο οργανωτής που χρησιμοποιήσαμε τότε επέλεξε να χτυπήσουμε τα πουλιά, τη μοναδική ημέρα που αφιερώσαμε σε αυτά, ενώ έπεφταν για τροφή σε μια φυτεία με καλαμπόκια. Το κυνήγι ξεκίνησε με το χάραμα και συνεχίστηκε μέχρι τις δύο με τρεις το απόγευμα, με εκπληκτικά αποτελέσματα.
Αντίθετα, κατά τη φετινή μας επίσκεψη, ο οργανωτής προτίμησε να χτυπήσουμε τα πουλιά καθώς κατευθύνονταν προς το μέρος όπου θα κούρνιαζαν. Μας τοποθετούσαν στα πόστα κοντά στις δύο το μεσημέρι και το πέρασμα των πουλιών ξεκινούσε λίγο αργότερα, με τους αριθμούς να πυκνώνουν όσο η ώρα προχωρούσε και να φτάνουν στο αποκορύφωμά τους μεταξύ 4.30 και 5.30, όταν πλέον δεν προλάβαινες να ντουφεκάς.
Τα δύο δειλινά που διαθέσαμε στα τρυγόνια (τρία ήταν κρατημένα για περδίκια και ένα, λόγω του καιρού, δεν μπορούσε παρά να αφιερωθεί στα παπιά) χαρήκαμε πολλές και δύσκολες ντουφεκιές. Αρχικά τα τρυγόνια περνούσαν ψηλά, στα 35 με 50 μέτρα, και μας ζόριζαν, αφού αντί για δωδεκάρια χρησιμοποιούσαμε εικοσάρια, πρώτη φορά στη ζωή μου. Τα φυσίγγια μας ήταν τοπικής κατασκευής, 24 γραμμαρίων, με ανάμεικτα σκάγια Νο 7 και Νο 8.
Όσο προχωρούσε η ώρα, τα πουλιά χαμήλωναν και οι βολές γίνονταν πλέον στα 25 με 35 μέτρα. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είχαμε πλέον συνηθίσει τον χειρισμό των όπλων μας, οι επιτυχίες άρχισαν να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Και όταν έφτανε η ώρα της μεγάλης διέλευσης, το πρόβλημα δεν ήταν ούτε το ύψος, αφού πλέον χτυπούσαμε στα 15 με 25 μέτρα – ιδανική απόσταση για κυνηγετική ντουφεκιά – ούτε τα εικοσάρια.
Το δύσκολο ήταν να παραμείνεις συγκεντρωμένος στον στόχο, αφού τα τρυγόνια έμπαιναν ασταμάτητα κατά εκατοντάδες. Σε αυτό το τελευταίο διάστημα έγιναν και οι περισσότερες εύστοχες αλλά και άστοχες βολές, από εκείνες που σε αφήνουν να διερωτάσαι πού πήγαν τα σκάγια.
Στο αυτοκίνητο, κατά την επιστροφή στην αγροικία όπου διαμέναμε, σκεφτόμουν, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω, πώς είναι δυνατόν, με τόση κυνηγετική πίεση, καθημερινό εντατικό κυνήγι και χωρίς περιορισμούς στην κάρπωση, να διατηρούν εκεί τόσο μεγάλους πληθυσμούς, που προσελκύουν κυνηγούς από όλη την υφήλιο.
Και εμείς, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα και να προσευχόμαστε μήπως μας επιτρέψουν να κυνηγήσουμε το τρυγόνι, το θήραμα που έκανε πολλούς από εμάς κυνηγούς.
Κάτι πάει λάθος, σε σχέση με το τρυγόνι, στα μέρη μας και, σίγουρα, αυτό δεν είναι το κυνήγι του, όπως θέλουν να μας το παρουσιάσουν.
