Δύο διαφορετικές νομοθετικές προσεγγίσεις για τους σκύλους εργασίας των κυνηγών
Η πρόσφατη περιπέτεια με τον «περί Σκύλων Νόμο» στην Κύπρο κατέληξε σε μια αναγκαία ισορροπία μεταξύ της προστασίας των ζώων και της καθημερινότητας των ιδιοκτητών.
Τον Μάρτιο του 2026, η Βουλή ψήφισε αρχικά ένα πλαίσιο που κρίθηκε ιδιαίτερα αυστηρό, καθώς επέβαλε υψηλά τέλη κατοχής για όσους είχαν πολλούς σκύλους και απαιτούσε αυστηρές (και συχνά δαπανηρές) προδιαγραφές για τους χώρους φύλαξης. Μετά από έντονες αντιδράσεις, κυρίως από τον κυνηγετικό κόσμο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άσκησε το δικαίωμα της αναπομπής, στέλνοντας τον νόμο πίσω για διορθώσεις.
Τελικά, τον Απρίλιο ψηφίστηκε το αναθεωρημένο κείμενο, το οποίο διατηρεί τη φιλοζωική του βάση αλλά με πιο δίκαιους όρους: η σήμανση με microchip παραμένει υποχρεωτική και η ευθανασία αδέσποτων απαγορεύεται οριστικά, όμως καταργήθηκαν τα επιπλέον χαράτσια για όσους κατέχουν έως τέσσερις σκύλους. Έτσι, ο νόμος έγινε πιο πρακτικός, προστατεύοντας τα δικαιώματα των ζώων χωρίς να επιβαρύνει υπερβολικά τους υπεύθυνους πολίτες.
Σύγκριση Κύπρου – Ελλάδας: Τι ισχύει για τους κυνηγούς
Παρόλο που και οι δύο χώρες κινούνται προς την αυστηροποίηση της νομοθεσίας, οι ποινές και οι υποχρεώσεις διαφέρουν σημαντικά:
Στην Κύπρο: Με τις τελευταίες αλλαγές, ο κυνηγός μπορεί να έχει έως τέσσερις σκύλους χωρίς επιπλέον οικονομική επιβάρυνση στην άδεια κατοχής. Το κύριο βάρος πέφτει στην καταγραφή (microchip), όπου η παράλειψή της επιφέρει διοικητικό πρόστιμο περίπου 200€–300€. Η στείρωση ενθαρρύνεται με χαμηλότερα τέλη, αλλά δεν είναι υποχρεωτική με ποινή προστίμου.
Στην Ελλάδα: Ο νόμος «Άργος» (4830/2021) είναι πιο αυστηρός στο θέμα της αναπαραγωγής. Ο Έλληνας κυνηγός αντιμετωπίζει πρόστιμο 1.000€ ανά ζώο αν δεν γίνει στείρωση ή αν δεν αποσταλεί δείγμα DNA σε ειδικό εργαστήριο (με παράβολο 150€). Επίσης, η εγκατάλειψη ζώου στην Ελλάδα θεωρείται ποινικά κολάσιμη πράξη με πολύ υψηλά πρόστιμα (30.000€–50.000€), ενώ το πρόστιμο για το microchip ανέρχεται στα 300€.
Συνοπτικά: ενώ στην Κύπρο το κράτος εστίασε στην ελάφρυνση των νόμιμων κατόχων από τα τέλη, στην Ελλάδα η νομοθεσία επικεντρώνεται στον αυστηρό έλεγχο της αναπαραγωγής μέσω στείρωσης ή DNA, επιβάλλοντας πολύ πιο βαριές χρηματικές ποινές σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Ιορδάνης Ιορδανίδης, Δικηγόρος
