Μικρά πουλιά της πατρίδας μας!
Τις προάλλες γύρισα από έξοδο με τα σκυλιά μου και κάθισα στο γραφείο μου να κοιτάξω λίγο την επικαιρότητα. Ενώ σέρφαρα στο διαδίκτυο πήρε το μάτι μου μια κίνηση έξω από το παράθυρο και βλέπω στο μικρό κυπαρίσσι που βρίσκεται ακριβώς έξω ένα φλώρο να κάθεται.
Έμεινα να τον χαζεύω, σκεπτόμενος πόσα χρόνια έχω να δω τέτοιο πουλί, όπως και άλλα προστατευόμενα εδώ και χρόνια είδη. Μπορεί κάποιος να μου πει γιατί παρά το ότι απαγορεύεται το κυνήγι τους (με οποιονδήποτε τρόπο αυτό διεξαγόταν από τη γενιά μου κατά τα μαθητικά μας χρόνια είτε αυτός ήταν η σφεντόνα, οι παγίδες ή το φλομπέρ) οι πληθυσμοί τους έχουν μειωθεί;
Η απάντηση είναι απλή για όσους θέλουν να δουν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Θέλουν όμως ή συμφέρει να τα βάζουν με το κυνήγι και τους κυνηγούς αντί με τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη μείωση του αριθμού των άγριων ειδών;
Το απόγευμα στο σκοπευτήριο ρωτούσα τους γνωστούς και φίλους για τα διάφορα αυτά μικροπούλια που οι συνομήλικοι μου γνωρίσαμε και ως θηράματα. Ε λοιπόν οι κάτω των 50 δεν τα γνώριζαν καν! Μονάχα στους μεγαλύτερους ξύπνησα θύμισες.
Κρίμα είναι αυτός ο υπέροχος κόσμος των μικροπουλιών να σβήσει στη λήθη. Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω λίγα λόγια για κάποια από αυτά τα είδη χρησιμοποιώντας ως πηγή την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Polignosi έργο της εφημερίδας Πολίτης και της Τράπεζας Κύπρου και την ιστοσελίδα poulia4.blogspot με την ελπίδα να ανοίξω το κάδρο των αναμνήσεων των παλαιότερων και να κινήσω το ενδιαφέρον των νεότερων να μάθουν αυτά τα πουλιά που δεν είναι πια θηράματα αφού το κυνήγι ή/και η σύλληψη τους με οποιονδήποτε τρόπο απαγορεύεται αυστηρά αλλά αποτελούν πλούτο για το φτερωτό μας βασίλειο. Τώρα γιατί, παρά την απαγόρευση, πωλούνται ελεύθερα στα pet shops δεν έχω απάντηση.
Μικρά πουλιά του τόπου μας
– Καρδερίνα (στην Κύπρο την λέμε σγαρτήλι)
Ενδημικό πουλί με ωραίους χρωματισμούς με χαρακτηριστικό κίτρινο στις φτερούγες και κόκκινο στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού. Κατά την περίοδο της μετανάστευσης αριθμός πουλιών καταλήγει στον τόπο μας για να διαχειμάσουν. Το γλυκό του κελάηδημα το έκαμε περιζήτητο ως κατοικίδιο και διατηρείται σε κλουβιά μαζί με άλλα ωδικά πουλιά.
– Φανέτο (στην Κύπρο το λέμε τσακροσγάρτηλο)
Αποδημητικό πουλί που ο χρωματισμός του μοιάζει με του σπουργιτιού, το αρσενικό όμως διακρίνεται από το κόκκινο που έχει στο στήθος. Έχει επίσης όμορφο κελάηδημα και ζει στην αιχμαλωσία, θέλει όμως μεγάλο σε μέγεθος κλουβί.
– Σκαρθάκι (στην Κύπρο το λέμε Μπασταρδοκάναρο)
Αποδημητικό πουλί με μικρούς αριθμούς όμως να παραμένουν και να αναπαράγονται στα μέρη μας. Το πάνω μέρος του καλύπτεται από καφέ και μπεζ ραβδώσεις ενώ η κοιλιά του έχει έντονο κίτρινο χρώμα χαρακτηριστικό του καναρινιού που θεωρείται στενός συγγενής του.
– Φλώρος (στην Κύπρο το λέμε Λουλουδά)
Ενδημικό είδος με όμορφο πρασινοκίτρινο φτέρωμα. Είναι το μεγαλύτερο από τα πιο πάνω με εξαιρετικό κελάηδημα. Η ανθεκτικότητα του και η έλλειψη επιθετικής συμπεριφοράς τον έχουν κάνει ιδιαίτερα δημοφιλή ως κατοικίδιο.
– Σπίνος
Το μεγαλύτερο και το πολυπληθέστερο των ωδικών πουλιών. Ενδημικό είδος αλλά κατά τη χειμερινή μετανάστευση οι αριθμοί του αυξάνονται λόγω της καθόδου πουλιών από τον Ευρωπαϊκό βορρά στα μέρη μας για να διαχειμάσει.
– Λούγαρο (στην Κύπρο το λέμε Φκιολαρούι)
Το μικρότερο είδος της οικογένειας των Σπιζιδών στην οποία ανήκουν και τα πιο πάνω. Καθαρά αποδημητικό στον τόπο μας, μοιάζει σε χρωματισμό με το Σκαρθάκι. Έχει πολύ όμορφο κελάηδημα και αντέχει την αιχμαλωσία νοουμένου ότι κρατείται σε ευρύχωρο κλουβί.
Άλλα μικροπούλια που θυμάμαι από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια είναι η σουσουράδα, η λιβαδογελάδα, ο κοκκινολαίμης, ο φυλλοσκόπος, ο καλόγερος, ο μακρολαίμης και ο φοινίκουρος. Οι αντίστοιχες ονομασίες στην Κύπρο είναι ζευγαλάτα, σιταροπούλι, κοτσινοπούπουφος, μουγιανούδι, τσαγγαρούδι, παπαδκιά ή φίστρακας, καρβουνιάρης ή κοτσινονούρης.
