Πού να χτυπήσεις κότσυφα! Τσίχλα ναι, είναι πιο ήσυχη, ο κότσυφας όμως είναι νευρικός, κουνά την ουρά πάνω κάτω και δε στέκεται πουθενά…
Τα κοτσύφια που θυμάμαι ήταν αυτά που χοροπηδούσαν από βατσινιά σε βατσινιά κι από κλαρί σε κλαρί κι από πίσω τους δυο πιτσιρίκια έτρεχαν με μια σφεντόνα και την αναπνοή κομμένη από την αγωνία να τα προλάβουν!
Πού να χτυπήσεις κότσυφα! Τσίχλα ναι, είναι πιο ήσυχη, ο κότσυφας όμως είναι νευρικός, κουνά την ουρά πάνω κάτω και δε στέκεται πουθενά. Ακόμη και με το αεροβόλο που τα κυνηγούσαν κάποια παιδιά, δε γινόταν δουλειά. Μέχρι να φτάσει η βολίδα εκεί, ο κότσυφας ήταν δυο βατσινιές πιο πέρα…
Τα κοτσύφια που θυμάμαι ήταν κι αυτά που κυνηγούσαμε με το ρωσικό μονό, μόλις είχαμε βγάλει την κυνηγετική άδεια. Το παλιό σιδερικό δε χάριζε κάστανα, όπου και να καθόταν το πουλί. Η απόσταση ήταν κάτι που δεν σε απασχολούσε όταν κράταγες τον Ρώσο στα χέρια.
Στο φτερό βέβαια δε νιώθαμε την ίδια σιγουριά. Θες η νεανική απειρία, θες το σφιχτό τσοκάρισμα του μονού, δεν αποφασίζαμε να ρισκάρουμε και τόσο στον αέρα.
Έπειτα, ήταν και το άλλο: τα φυσίγγια ήταν μετρημένα την εποχή εκείνη, καμία σχέση με την ευμάρεια και την απληστία στα χρόνια που ακολούθησαν. Μια τουφεκιά, ζυγισμένη και σίγουρη…
Με περπατητό και καρτέρι…
Τα κοτσύφια που θυμάμαι τα κυνηγούσαμε με περπατητό και ξεσήκωμα. Περπατώντας στα μονοπάτια ένας από τη μια μεριά της βατσινιάς κι ο άλλος από την άλλη, όσο αντέχουν τα πόδια να βαδίζουν στους χωματόδρομους.
Αποκτώντας θάρρος με τα όπλα και περισσότερα λεφτά για φυσίγγια, δοκιμάζαμε με περισσότερη εμπιστοσύνη τις δυνάμεις μας το φτερό. Ο κότσυφας είναι καλό σχολείο, γιατί η πτήση του είναι όλο τσαλίμια και σπασίματα.
Όμως τα κοτσύφια που θυμάμαι τα κυνηγούσαμε και με καρτέρι. Καρτέρι στα κισσάρια του κάμπου με τον χιονιά. Όταν ο καιρός χαμήλωνε και τα βουνά τα τύλιγε η ασπρίλα, τα χωράφια γέμιζαν με κιτρινομύτηδες.
Σ’ αυτό το καρτέρι ακόμη και τα έντεκα γραμμάρια του 36αριού έκαναν δουλειά. Δεν το συζητάμε για 28άρι και 20άρι! Κοτσύφι και μικρά διαμετρήματα πάνε πακέτο. Όρεξη και υπομονή να έχεις – κι εμείς είχαμε κι απ’ τα δυο.
Ο χρόνος πέρναγε πραγματικά αργά στα καρτέρια. Χρόνος, υπομονή και ηρεμία και κάτι άλλο: δε θέλαμε πολλά. Με δυο ζευγάρια από κείνα τα κοτσύφια που θυμάμαι ήμασταν ευχαριστημένοι…
* Θερμός «Κυνηγεσία» – Ιδανικό για το Βουνό & τις Εξορμήσεις. Ο απόλυτος… σύντροφος για κάθε εξόρμηση! Το θερμός «Κυνηγεσία» διατηρεί το ρόφημά σου στη σωστή θερμοκρασία – ζεστό ή κρύο – για πολλές ώρες, είτε βρίσκεσαι στο καρτέρι, είτε στο διάσελο. Ιδανικό για κυνηγούς, φυσιολάτρες & εκδρομείς.
Θα τον βρεις ΕΔΩ
