Περιπέτειες δυο πιτσιρίκων με ένα αεροβόλο στην πλάτη και μια βολίδα σφιγμένη στα δόντια…
Στις κυδωνιές του Νοέμβρη υπάρχει μια μυρωδιά που δεν την ξεθωριάζει ο χρόνος και η απόσταση, ούτε τη σβήνει η απουσία εκείνων που κάποτε περπατούσαν δίπλα μας…
Είναι αυτή η μυρωδιά που κουβαλά ομίχλες φθινοπωρινές, χρυσαφένιο χαλί από φύλα και πρασινάδες, το πρώτο ξεπέταγμα της μπεκάτσας. Κουβαλά κι εκείνη τη μικρή γωνιά της γης που μας έκανε κυνηγούς.
Στις κυδωνιές του Νοέμβρη κάθε καρπός που πέφτει στο χώμα είναι μια επιστολή από το παρελθόν. Ένα γράμμα που έχει τη δύναμη να σε πάει στην αρχή, τότε που ξεκίνησαν όλα.
Ένας αγώνας, μια πάλη ανάμεσα στη λησμονιά και τη θύμηση είναι κάθε επίσκεψη στις κυδωνιές του Νοέμβρη. Ένα παρελθόν με τις αλήθειες του – αυτές που κατάφεραν ν’ αντέξουν – κι ένα παρόν με τα μισά ψέματά του – αυτά που προσπαθούν να επιβιώσουν.
Γυρνούσαμε αργά τα απογεύματα του Νοέμβρη, συνήθως χωρίς μπεκάτσα στο κρεμαστάρι, αλλά ποτέ χωρίς ιστορίες. Κι όταν ο δρόμος μας έφερνε κοντά σε κάποιο παλιό – ρημαγμένο υποστατικό, οι κυδωνιές στην αυλή του στέκονταν σαν μάρτυρες των ανθρώπων που κάποτε έζησαν εκεί.
Απλωμένες παντού, γέμιζαν τις αυλές των παρατημένων τόπων. Αλλά όσο παρατημένοι κι αν ήταν, στο δικό μας ξεκίνημα φάνταζαν παράδεισος.
Είναι μια θύμηση που ξαναγυρίζει…
Εκείνον τον τόπο που κάποιοι είχαν παρατήσει, εμείς τον κάναμε δικό μας. Τον κάναμε δικό μας με τη βροχή και τον αέρα του φθινοπώρου, με τον αέρα και το ξεροβόρι του Χειμώνα.
Τον κάναμε δικό μας στην επιτυχία και την αποτυχία, στα εύκολα και τα δύσκολα. Τον αγαπήσαμε όσο τον ζήσαμε και τον κρατήσαμε τώρα που πια δεν υπάρχει.
Κάτι ξεχασμένες κυδωνιές έχουν μείνει πλέον σε κάποιες γωνιές του, να θυμίζουν πράγματα μόνο σ’ αυτούς που έτυχε κάποτε να τα ζήσουν.
Αυτές οι κυδωνιές του Νοέμβρη μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες πέρα για πέρα αληθινές, περιπέτειες δυο πιτσιρίκων με ένα αεροβόλο στην πλάτη και μια βολίδα σφιγμένη στα δόντια.
Τις περιπλανήσεις τους σ’ έναν κόσμο που δίψαγαν να γνωρίσουν απ’ την αρχή. Μια θύμηση που κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξαναγυρίζει…
Αν τούτες τις μέρες περπατώντας εκεί έξω σταθείς κάποια στιγμή μπροστά σε μια κυδωνιά του Νοέμβρη, κράτησε ένα πεσμένο κυδώνι στα χέρια σου και πάρε μια βαθιά ανάσα.
Κλείσε τα μάτια κι άσε αυτή τη μυρωδιά να σε ταξιδέψει όπου θέλει…
*Κάντε κλικ στην εικόνα και περιηγηθείτε στα περιεχόμενα του καινούριου βιβλίου «Κυνηγώντας στην Ήπειρο»
