Ψεύτης είναι και αυτός που υποστηρίζει ότι λέει πάντα την αλήθεια
Το ψέμα είναι τόσο παλιό όσο και ο κόσμος μας. Ίσως όχι τόσο παλιό όσο ο κυνηγός, αλλά ο χρόνος λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρουν ο ένας τον άλλον και από τότε βαδίζουνε μαζί μέχρι σήμερα.
Ο κυνηγός έχει το ψέμα στο αίμα του. Το λέει πιο εύκολα και από την καλημέρα. Είναι το αλάτι που νοστιμίζει πιότερο τη περιπέτεια του κυνηγιού, καθώς δεν υπάρχει κυνηγετική εξόρμηση, δεν υπάρχει αφήγηση που να μην περιέχει κάποιο ψέμα. Αρκετοί λένε το ψέμα για την ματαιοδοξία της πρωτιάς, κάποιοι γιατί τους συνεπαίρνει, άλλοι από συνήθεια και κάποιοι δεν ξέρουν γιατί το λένε.
Αλλά και ποιος κυνηγός δεν έχει πει έστω και μία φορά ψέμα. Γιατί ψεύτης είναι και αυτός που υποστηρίζει ότι λέει πάντα την αλήθεια.
Το ψέμα θέλει κότσια
Μερικές φορές το ψέμα αποτελεί ένα είδος άμυνας απέναντι στην αδυσώπητη, όσο και πονηρή ερώτηση:
«Πώς πήγε σήμερα κυνηγαρά, τι έκανες;»
Με τι κότσια να πάρει επάνω του την ευθύνη ο δύσμοιρος ερωτώμενος, ότι μοναδικός υπεύθυνος για τη «νούλα» είναι ο εαυτός του και κανείς άλλος; Πώς να ομολογήσει ότι ήταν άστοχος ή απρόσεκτος ή ότι βγήκε με ανάποδο καιρό;
Άλλωστε το σακίδιο και το γιλέκο δεν είναι διάφανα για να διαπιστωθεί το μέγεθος της λεκτικής απάτης. Έτσι το 1 πουλί βαπτίζεται 5, το 5 γίνεται 25 όταν αφθονούν τα θηράματα, και προκειμένου για λαγό, αυτός δεν μπορεί να είναι κάτω από 4 κιλά και σίγουρα η τουφεκιά τον βρήκε στο «δόξα πατρί».
Ο από σύστημα ψεύτης έχει ασθενή μνήμη
Αλλά ψεύτης και καλή μνήμη δεν συνδυάζονται, ιδιαίτερα σε ότι αφορά το νούμερο της κάρπωσης. Έτσι την μία μέρα το νούμερο είναι Α και την επομένη βαπτίζεται Β.
Ένα πρωινό συνάντησα στον δρόμο γνωστό παραμυθά που αυτοδιαφημιζόταν ως μετρ στην φάσσα. Μου είπε αμέσως, χωρίς να τον ρωτήσω, ότι πήγε στον τάδε τόπο και χτύπησε μαζί με τον κολλητό του…64 φάσσες.
Το απόγευμα σε «πηγαδάκι» στο εντευκτήριο του συλλόγου, που τον συνάντησα και πάλι, το νούμερο είχε πέσει στα…46 πουλιά.
«Αναριθμητισμός συνάδελφε ή μέρα εκπτώσεων», του πέταξα ειρωνικά.
«Του λόγου σου βάρα καμιά τσιχλίτσα και άσε τις εξυπνάδες», μου απάντησε δίχως ίχνος ντροπής.
Ο μαζοχιστής ψεύτης
Συχνά το ψέμα είναι αθώο ή έχει μία δικαιολογημένη σκοπιμότητα, όπως για παράδειγμα να κρύβει ο κυνηγός τον τόπο που με πολύ κόπο ανακάλυψε τα θηράματα ή να αποκρύπτει, για τον φόβο…των Ιουδαίων, το υπερβάλλον νούμερο της κάρπωσης.
Υπάρχει όμως και μία κατηγορία ψεμάτων που δεν έχουν όμοιό τους. Και αυτά είναι όσα ακούγονται από τους μαζοχιστές του κυνηγετικού ψέματος. Αυτούς που ενώ γνωρίζουν ότι γίνονται περίγελως, συνεχίζουν ανελέητοι τα παραμύθια. Σίγουρα ανακαλύπτουν μία μορφή ηδονής σε αυτά που ξεφουρνίζουν και πολύ συχνά τα πασπαλίζουν με μπόλικη σάλτσα για να γίνουν πιο ελκυστικά.
Κάποτε σε ένα ημερήσιο κυνήγι τσίχλας είχα παρέα έναν κυνηγό, καλό οικογενειάρχη και έμπορο, που κουβαλούσε όμως το μεγάλο κουσούρι του ψεύτη.
Η μέρα κυνηγετικά δεν ήταν καλή και είχαμε πάρει μόνο 2-3 τσίχλες ο καθένας. Στην επιστροφή τον άκουσα να μονολογεί σιγανά κάτι ακατάληπτους αριθμούς.
-τι μουρμουράς Αργύρη, τον ρώτησα
-να, υπολογίζω τι θα πω στον κουμπάρο μου, γιατί σε λίγο θα με πάρει για να μου αραδιάσει τα κατορθώματά του
-και λοιπόν, άφησέ τον να λέει. Δικά του είναι, μήπως θα τα μοιράσει;
-όχι, δεν τον ξέρεις εσύ. Αν του πω ότι έκανα 30 τσίχλες, θα μου βγει με 50. Θα του πω λοιπόν 65 για να μην μπορεί να ανέβει πιο πάνω και έτσι θα τον ταπώσω.
Όμως το ψέμα ποτέ δεν μένει ατιμώρητο, ακόμα και αν ειπωθεί για ιερό σκοπό. Και όπως λέει ο σοφός λαός: «η τιμωρία του ψεύτη δεν είναι ότι δεν τον πιστεύουν, αλλά ότι ο ίδιος δεν μπορεί να πιστέψει αυτά που λέει».
