Ακόμη και τις μέρες που μιλάμε μπορείς δεις τη μπεκάτσα να πιάνει στο δέντρο…
Η μπεκάτσα πιάνει στο δέντρο στα μέσα περίπου της σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι στο ντούσκο θα πιάσουν τα πουλιά κοντά στα Χριστούγεννα, κατά κανόνα πάντα…
Όχι ότι το προηγούμενο διάστημα την εμποδίζει κάτι. Ακόμη και τις μέρες που μιλάμε μπορείς να τη δεις να πιάνει στο κλαρί, αλλά συνήθως το αποφεύγει για την ώρα ή αφού καθίσει φεύγει γρήγορα. Τουλάχιστον έτσι γίνεται στα μέρη που διαθέτουν ποικιλία μικτού δάσους, πουρνάρι, ασφάκα, οπότε έχει επιλογές.
Έπειτα, το δέντρο δεν κυνηγιέται νωρίς, μιας και το φύλλο είναι ακόμη όλο πάνω στο κλαρί. Ο μαλακός καιρός και το πρώιμο της εποχής δεν έχουν αναγκάσει ακόμη τη βελανιδιά ν’ αρχίσει να γυμνώνεται.
Το πρώιμο δέντρο δεν δίνει προϋποθέσεις…
Έχουμε δει αρκετές φορές τη μπεκάτσα να πιάνει στο δέντρο μέσα στον Νοέμβρη, αλλά σπάνια θυμάμαι να την έχουμε κυνηγήσει με προϋποθέσεις, αφού περισσότερα φτερουγίσματα ακούς, παρά τις βλέπεις.
Εξάλλου, ο ήπιος καιρός τις κάνει ελαφριές κι αυτό επιτείνεται από τη φύση του ντούσκου. Η μειωμένη δηλαδή κάλυψη σε σχέση με πιο λογγωμένα μέρη, τις κάνει ακόμη πιο νευρικές, τις βοηθά να «κλέβονται».
Ο στόχος δεν είναι μόνο να τις βρεις, αλλά να τις βρεις υπό προϋποθέσεις. Να μπορείς δηλαδή να τις κυνηγήσεις αποτελεσματικά, να μπορείς να βάλεις στην τσάντα κάποιες από τις μπεκάτσες που κατάφερε ο σκύλος να βρει, να φερμάρει να σηκώσει.
Αν οι περισσότερες ή όλες οι προσπάθειες του σκύλου μένουν άκαρπες, αυτό δεν τον βοηθά να σβήσει κι αυτός το πάθος του, να καταλαγιάσει την έξαψη που νιώθει σε όλο αυτό το ανέβασμα της αναζήτησης!
Έπειτα, κακά τα ψέματα, το θέμα είναι ο τόπος να σε φτιάχνει. Και νομίζω ότι το ντούσκο σε τραβά στην παγωνιά και το χιόνι των Χριστουγέννων.
Όταν η μπεκάτσα πιάνει στο δέντρο, καθώς η καταχνιά του μεσοχείμωνου τυλίγει τα γυμνά κλαδιά του…
Κάντε κλικ στην εικόνα και περιηγηθείτε στα περιεχόμενα του καινούριου βιβλίου «Κυνηγώντας στην Ήπειρο»



