«Μη κινείστε έρχονται φάσσες», ακούστηκε η ψιθυριστή φωνή του τρίτου της παρέας
Γίναμε ένα με το χώμα, καθώς το κοπαδάκι με καμιά 15αριά φάσσες ήταν δεν ήταν 200 μέτρα μακριά και τραβούσε γραμμή πάνω μας.
Οι καρδιακοί παλμοί ανέβηκαν, μάτια και μυαλό μπλοκάρησαν την κατάσταση και υπολόγιζαν την απόσταση, αλλά και το πως πρέπει να τουφεκιστούν τα πουλιά για να καταφέρουμε να κρατήσουμε δύο-τρία.
Στιγμόλεπτα πριν πατηθεί η σκανδάλη, ο ήχος του κλείστρου που ανοιγόκλεισε ακούστηκε σαν κανονιά. Τα πουλιά πλάγιασαν απότομα και οι απελπισμένες τουφεκιές το μόνο που κατάφεραν ήταν δύο πούπουλα που αιωρούνταν μαζί με τα ευχολόγια και τη πίκρα μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η απειρία και η έλλειψη ψυχραιμίας θα στερήσει από τον κυνηγό της τσίχλας ένα σπουδαίο τρόπαιο, όπως δεν είναι λίγες και οι συναντήσεις φάσσας-κυνηγού στα καρτέρια, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των μπασιμάτων του Οκτώβρη.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η φάσσα είναι αγελαίο πουλί και σχηματίζει κοπάδια με λίγα ή πολλά άτομα, έχει αρχηγό-οδηγό και με τον σπουδαίο κινητικό αυτοματισμό που διαθέτει το κοπάδι, θα μιμηθεί ακαριαία την όποια αλλαγή στην κίνηση του οδηγού. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα ψαρόνια, αλλά και με τα άλλα φτερωτά που σχηματίζουν αγέλες.
Ο κυνηγός που ασχολείται συστηματικά με τη φάσσα, τόσο στα μπασίματα, όσο και στα χειμωνιάτικα κρησφύγετα, είναι καλός γνώστης της συμπεριφοράς των πουλιών και το κυριότερο σωστά οργανωμένος.
Εκτός από την επιμελημένη φυλάχτρα και την φορεσιά παραλλαγής, για να μην μπούμε στις λεπτομέρειες με τα βαψίματα του προσώπου, των κουμπιών και τα διάφορα αντιγυαλιστικά, διαθέτει τις κατάλληλες γομώσεις, σκάγια με μικρότερο νούμερο και το κατάλληλο τσόκ.
Είναι ακόμα οπλισμένος με ψυχραιμία και αν σέβεται τον εαυτό του θα αδιαφορήσει για τη τσίχλα ή τη δενδρότσιχλα που τον πλησιάζει σε απόσταση βολής και μάλιστα κατ΄επανάληψη.
Στην αντίπερα όχθη ο τσιχλοκυνηγός δεν είναι τόσο καμουφλέ, το τουφέκι του λαμποκοπάει σε κάθε κίνηση, φέρει φυσίγγια με ελαφριές γομώσεις, τα σκάγια συνήθως είναι νούμερο 8 ή 9, τα τσόκ ανοικτά και με την εμφάνιση της φάσσας η ψυχραιμία πηγαίνει περίπατο και επικρατεί ο απόλυτος πανικός.
Χάθηκε λοιπόν το παιχνίδι συνάδελφοι; Οι φάσσες θα περνάνε και θα μας χαιρετάνε ανενόχλητες;
Όχι βέβαια! Το «ψάρι θέλει υπομονή και το κυνήγι τέχνη» λέει η λαϊκή σοφία. Υπηρετώντας λοιπόν πιστά την τέχνη, σας αραδιάζω μερικά χρήσιμα μυστικά που είναι ικανά να μετατρέψουν μία απογοητευτική μέρα σε ένα μικρό θρίαμβο.
Το πιο σημαντικό από όλα είναι η κατά το δυνατόν ψυχραιμία και η απόλυτη ακινησία όταν εμφανιστεί η φάσσα στο καρτέρι. Απαγορεύεται ακόμα και το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων. Αν στεκόμαστε όρθιοι και αντιληφθούμε τα πουλιά από αρκετή απόσταση, μπορούμε να χαμηλώσουμε το κορμί με ήρεμες, αργές κινήσεις. Σε κοντινή όμως απόσταση ακόμα και η αργή κίνηση είναι αρκετή να διώξει τις επιφυλακτικές φάσσες.
Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστούμε το 8άρι ή το 9άρι με πιο χοντρά σκάγια, γιατί ο θόρυβος από το κλείστρο θα αποβεί μοιραίος. Η αλλαγή φυσιγγιού με μικρότερα νούμερα 5 ή 6 και στενότερο τσοκ γίνεται μόνο αν υποψιαζόμαστε ότι είναι πιθανό να εμφανιστεί ένα μπουλούκι με φάσσες.
Αν τα πουλιά είναι λίγα και περνούν από πάνω μας, διαλέγουμε μόνο ένα άτομο και επιχειρούμε κάθετη βολή (ρουαγιάλ) που θα το πλήξει στο μαλακό κάτω μέρος του σώματος. Αν πάλι τα πουλιά είναι πολλά, τα αφήνουμε να μας προσπεράσουν και τα τουφεκάμε από πίσω. Το θήραμα είναι ευάλωτο στο υπογάστριο, εκεί που θα το πλήξει η εύστοχη βολή.
Το χειρότερο είναι όταν τουφεκιστούν οι φάσσες με πλάγια βολή (τραβέρσα). Αν αυτό είναι αναγκαστικό κάνουμε μεγάλη προσκόπευση, ώστε το πουλί να βληθεί στο κεφάλι, γιατί τα ψιλά σκάγια στην απόσταση των 35-40 μέτρων, απλά την ξύνουν στα φτερά.
Για τελευταίο κράτησα ένα μυστικό που όμως πρέπει να μοιραστώ μαζί σας, και είναι ότι στα πολλά χρόνια που ασχολούμαι συστηματικά με το κυνήγι των φτερωτών, έχω καταφέρει αρκετές φάσσες στα τσιχλοκάρτερα και μάλιστα με 8άρια και ανοικτό τσόκ (4*), αλλά διατηρώντας τη ψυχραιμία και την ακινησία.
