ΑρχικήΚυνηγετικά Νέα & ΕιδήσειςΔιεθνές Κυνήγι & ΠεριβάλλονΒαλκάνια: Συγκρίνοντας κυνηγότοπους και θηράματα

Βαλκάνια: Συγκρίνοντας κυνηγότοπους και θηράματα

Επιλέξτε το kynigesia.gr ως προτιμώμενη πηγή και δείτε περισσότερα άρθρα μας στην Αναζήτηση Google.
Προσθήκη του kynigesia.gr στην Google

Από την αναζήτηση της αφθονίας στην αναζήτηση ενός καλύτερου κυνηγιού

Με την οικονομική δυσχέρεια να συνεχίζεται, θα περίμενα περιορισμό στις σχεδιαζόμενες μετακινήσεις συμπατριωτών για κυνήγι εκτός συνόρων, όπως στα Βαλκάνια. Τα στοιχεία όμως τόσο από τους εκεί Συλλόγους όσο και από τα γραφεία των εδώ διοργανωτών, άλλη εικόνα δίνουν

Από τις κοντινότερες, κατά σειρά Βουλγαρία, Σκόπια, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ρουμανία είναι οι χώρες που συγκεντρώνουν τις περισσότερες προτιμήσεις.

Η Αλβανία συνεχίζει να διανύει περίοδο πολλαπλών κυνηγετικών απαγορεύσεων, όμως και νωρίτερα δεν γνώρισε ιδιαίτερη «άνθηση» για λόγους κυρίως ανοργανωσιάς και ανασφάλειας.

Το πρώτο μεγάλο κύμα των μεταναστευτικών κυνηγετικών ροών από την Ελλάδα, ουσιαστικά άρχισε το 1995 και γενικεύτηκε σχεδόν αμέσως. Ιταλοί, Έλληνες, Κύπριοι, Τούρκοι, σπανιότερα και Άραβες είναι οι συχνότεροι πελάτες. Σχετικά με τους αριθμούς προσελεύσεων σε Βουλγαρία και Σκόπια, είναι επιβεβαιωμένο πως οι Έλληνες διατηρούμε πρωτεία.

Καταγράφοντας τα κίνητρα για τα οποία πολλοί δικοί μας ξενιτεύονται, πρέπει να αναζητήσουμε και τους λόγους. Το προ εικοσαετίας σύνθημα, παρθένοι κυνηγότοποι με αφθονία θηραμάτων, που λειτουργούσε ως μαγνήτης, ισχύει πλέον μόνο κατά το ήμισυ.

Και πάλι όμως, το κάθε πέρυσι και καλύτερα που συνηθίσαμε να βλέπουμε στην πατρίδα, εκεί δεν ισχύει, τουλάχιστον ως τώρα.

Η «αφθονία»

Απάτητοι κυνηγότοποι υπάρχουν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν για πολλά ακόμη χρόνια. Παρέμειναν έτσι γιατί αποτελούν μέρος δύσβατων περιοχών, με έλλειψη έστω υποτυπώδους χωμάτινου οδικού δικτύου. Αυτές οι περιοχές, χαρακτηρισμένες ως «μη εμπορικές», εμφανίζουν μηδενική επισκεψιμότητα και για τον λόγο αυτό διατηρούν πραγματική αφθονία θηραμάτων.

Οι νόμοι περί υλοτομίας ειδικά στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας είναι απίστευτα αυστηροί, με αποτέλεσμα τα απροσπέλαστα δάση να παραμένουν ως είχαν.

Στους ορεινούς όγκους ένας μόνο στενός δρόμος υπάρχει, παραμένοντας μονίμως χωμάτινος και για χρόνια ασυντήρητος. Τέτοια μέρη δικαιολογημένα θεωρούνται κυνηγετικοί παράδεισοι.

Πέρα από τις συνηθισμένες επαφές με φάσσες, μπεκάτσες και ορεινές πέρδικες στα σχετικά μεσαία υψόμετρα, οι συναντήσεις με αγριόκοτες, λυροπετεινούς και κούρκους στα αρκετά υψηλότερα, είναι συχνότατες.

Νομίζω πως με τέτοιας σπανιότητας θηράματα, το κυνήγι τους δικαιολογημένα θεωρείται ξεχωριστό. Εκεί, όσοι διατηρούν δύναμη ψυχής αλλά και ποδάρια αντοχής, ακόμη και αν συνοδεύουν μέτριας απόδοσης κυνηγόσκυλα, είναι βέβαιο πως θα ανταμώσουν με την «αφθονία»…

Την λέξη αυτή βέβαια ο καθένας την ορίζει με δικά του κριτήρια, οπότε ας βάλουμε προμετωπίδα την λογική.

Όσο όμως πιάνουμε χαμηλωμένες, καμπίσιες περιοχές, όσο οι κυνηγότοποι βρίσκονται κοντά σε κωμοπόλεις και αστικά κέντρα, όσο οι συνοδοί θα μας πηγαίνουν σε πολυσύχναστα μέρη, η λέξη αφθονία τίθεται υπό αμφισβήτηση και τείνει προς διαγραφή.

Η διαχείριση

Το καθεστώς διαχείρισης εκ μέρους των αρμοδίων φορέων σίγουρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. Όμως, κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι συνολικοί αριθμοί από όλα ανεξαιρέτως τα ενδημικά είδη που διαβιούσαν σε εύκολα προσεγγίσιμες πεδινές εκτάσεις έχουν υποστεί σημαντική μείωση.

Όταν σε παρόμοιες περιοχές, από τις οποίες πέρασαν ορδές Ιταλών και Ελλήνων και που ως τα σήμερα δέχονται συνεχώς κυνηγούς, βλέπω πως εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλοι πληθυσμοί από φασιανούς και πεδινές πέρδικες, δεν μπορώ παρά να υποθέσω και με το χέρι στο Ευαγγέλιο πως πρόκειται για εκτροφικά πουλιά, απελευθερωμένα το χάραμα για τις ανάγκες της «είσπραξης».

Ειδικά όμως για τις πεδινές, πρέπει να διευκρινίσω πως αυτή η πρόσφατη «μόδα» απάτης αλλά και συνειδητής αποδοχής εκ μέρους των συμμετασχόντων κυνηγών, προς το παρόν τουλάχιστον αφορά ελάχιστους κυνηγετικούς συλλόγους.

Γίνεται λοιπόν σαφές πως όλοι όσοι περνούν τα σύνορα, έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο άγνωστο κυνήγι σπανιότητας, στο δύσκολο κυνήγι ποιότητας και στο εύκολο κυνήγι φωτογραφίας.

Οι συνθήκες

Ένα επίσης σημαντικό κίνητρο είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιείται κάθε λογής κυνήγι στις χώρες αυτές. Επικρατεί πειθαρχία -ασυνήθιστη για την Ελληνική νοοτροπία- τηρούνται κατά γράμμα οι κανόνες, και γενικά η τάξη κυριαρχεί στους κυνηγότοπους.

Όλοι γνωρίζουν πότε και πόσοι θα ξεκινήσουν, σε τι τόπο θα κυνηγήσουν, τι θηράματα θα συναντήσουν και σε πιο χώρο θα κινηθούν. Κανείς δεν αγωνιά για το αν κάποιοι άλλοι πήγαν νωρίτερα, αν τους έπιασαν τα καρτέρια, αν ο τόπος έχει νωρίτερα «καεί».

Το γνωστό άγχος που μας συντροφεύει μονίμως κατά την αναχώρησή μας προς κυνηγότοπους της πατρίδας, εκεί δεν έχει θέση. Εκεί ούτε ο ντόπιος έχει δικαίωμα να σηκώσει όπλο δίχως την άδεια του διοργανωτή-διαχειριστή της περιοχής, πόσο δε μάλλον οι γνωστοί άγνωστοι δικοί μας πονηροί που κλείνουν δρόμους, απειλούν με νταηλίκια και κολλάνε κυριολεκτικά δίπλα μας.

Τα κυνηγόσκυλα

Ένα βασικό κίνητρο για πέρασμα των συνόρων είναι η εκπαίδευση νεαρών κυνηγόσκυλων. Αυτοί που δοκίμασαν το επαναλαμβάνουν. Είναι αλήθεια πως οι εμπειρίες που θα αποκτήσει εκεί ένα νεαρό κουτάβι στο ξεκίνημά του έστω και μέσα από ένα μόνο 4ήμερο, εδώ δύσκολα θα αποκτηθούν σε 1 χρόνο.

Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι επώνυμοι εκτροφείς και εκπαιδευτές βγαίνουν συχνά έξω. Σε ποιο δικό μας κυνηγότοπο συνυπάρχουν σημαντικοί αριθμοί από ορτύκια, πεδινές, ελάχιστα μακρύτερα ή και δίπλα τους ορεινές, φασιανοί, και λίγο αργότερα μπεκάτσες;

Και αν ακόμα υπήρχε τέτοιος, πόσοι θα το είχαν πάρει χαμπάρι, και πόσο θα άντεχε να τα διατηρεί;

Πέρα όμως από θέμα εκπαίδευσης, το γεγονός ότι όσα σκυλιά και αν έχουμε κυνηγάμε δίχως τον παραμικρό φόβο για φόλες, αποτελεί σημαντικότατο πλεονέκτημα.

Ο «διωγμός»

Η «μεταναστευτική» κυνηγετική τάση, οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι πολλοί κυνηγότοποι της χώρας παρουσιάζουν φτωχή και απελπιστική εικόνα. Για σημαντικό αριθμό συναδέλφων, αυτή η κατάσταση ερμηνεύεται ως αιτία φυγής, λειτουργεί σαν καθεστώς διωγμού.

Δεν έχει νόημα, όπως πολλοί υποστηρίζουν, να ξενυχτούν, να ξοδεύονται, να αγωνιούν για κάτι που όπως όλα δείχνουν πάλι θα τους απογοητεύσει.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένα σημαντικά μεγάλο ποσοστό «μεταναστών» προέρχεται από τα νησιά.

Με δεδομένο τον περιορισμό κυνηγότοπων και θηραμάτων, αυτοί οι συνάδελφοι επιλέγουν να υποστούν μεγαλύτερη ταλαιπωρία και να πληρώσουν επιπλέον έξοδα ως τον Πειραιά, αρκεί να εξασφαλίσουν ότι θα ζήσουν ένα πραγματικά απολαυστικό 3ήμερο και παραπάνω.

Αθροιστικά, προκύπτει ότι οι κυνηγοί από περιφέρειες της βόρειας χώρας, συμμετέχουν σε μικρό ποσοστό. Βγαίνει λοιπόν το συμπέρασμα πως οι «φυγάδες» προέρχονται είτε από τους λεγόμενους «στερημένους», είτε και από αυτούς που επιθυμούν να κυνηγούν κάτω από καλύτερες συνθήκες.

Οι αιτίες

Συχνά, δικαιολογημένα ή όχι, πολλοί αναρωτιούνται τι φταίει και το θηραματικό απόθεμα στη χώρα μειώνεται, μοιράζοντας εύκολα τις ευθύνες από την ΚΣΕ ως τις Ομοσπονδίες για λανθασμένη διαχείριση, στην θηροφυλακή για δήθεν αδιαφορία απέναντι σε λαθροθήρες, και στους Συλλόγους.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι Βαλκάνιοι γείτονες εφαρμόζουν καλύτερες τακτικές που αποδίδουν και άλλοι, πως εκεί ξεκληρίζονται τα αποδημητικά και δεν φτάνουν ως εμάς.

Εκφράζοντας προσωπική θέση, έχοντας πολυετή εμπειρία από κυνήγια εκτός συνόρων, κατέληξα ότι έξι μόνο λέξεις αρκούν να περιγράψουν τα αίτια: Κυνηγάμε ΠΟΛΛΟΙ και ΠΟΛΥ τα φτερωτά.

Με μοναδική εξαίρεση μια μεταβολή που προέκυψε τελευταία από πλευράς Βουλγάρων κυνηγών, σε κανένα άλλο κράτος δεν υπερτερούν αριθμητικά οι κυνηγοί φτερωτού θηράματος. Απεναντίας, αποτελούν συντριπτική μειοψηφία, γεγονός που αποδεικνύεται και έμπρακτα στους κυνηγότοπους.

Κρέας αναζητούν για ευνόητους λόγους, οπότε λαγός, αγριόχοιρος, ζαρκάδι, άντε και τα χηνόπαπα τους ενδιαφέρουν περισσότερο. Στο Μαυροβούνιο, στη βορειοδυτική Σερβία και στο δυτικό τμήμα των Σκοπίων υπάρχουν σύλλογοι που στις τάξεις τους δεν διαθέτουν ούτε ένα κυνηγό φτερού και σε άλλους μετρούνται στα δάχτυλα ενός χεριού.

Χάρης Αρχοντάκης
Χάρης Αρχοντάκης
Ο Χάρης Αρχοντάκης γεννήθηκε το 1959 και ακολούθησε επαγγελματικά τον χώρο των “ένστολων”. Αποστρατεύτηκε τον Μάρτη του 2004. Από τότε εντάχθηκε στο δυναμικό της AKMON MEDIA, αρθρογραφώντας στα περιοδικά Άρτεμις, Ψάρεμα και Ψάρεμα με Σκάφος, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Απρίλη του 2018. Από τον Ιούνιο του 2018 έως και σήμερα ανήκει στην συντακτική ομάδα των εντύπων "Κυνηγετικά Νέα" και " Κυνηγεσία & Κυνοφιλία", καθώς και στην ιστοσελίδα Kynigesia.gr.
Ακολουθήστε το kynigesia.gr στο Google News και δείτε πρώτοι τα νέα άρθρα μας.
Ακολουθήστε το kynigesia.gr στο Google News

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

210 εκατομμύρια ευρώ από την τσέπη των Ελλήνων κυνηγών για την προστασία της φύσης

26 χρόνια συνεχούς προσφοράς στην ελληνική ύπαιθρο - Οι Έλληνες κυνηγοί χρηματοδοτούν με δικούς τους πόρους τη φύλαξη της άγριας ζωής, την επιστημονική έρευνα...
spot_img

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ