Τουρκοκρατία
Το κυνήγι διατήρησε μια ξεχωριστή θέση στη ζωή των Ελλήνων και αποτέλεσε αγαπημένη ασχολία. Υμνήθηκε στο πρόσωπο του Διγενή Ακρίτα, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι αποτελούσε πρόκριμα για τη διάκριση και την εξέλιξη στην ιεραρχία των αρματολών και κλεφτών.
Ειδικότερα κατά την τουρκική κατοχή, αποτέλεσε ένα είδος κρυφής αντίδρασης των καταπιεσμένων ραγιάδων κατά του κατακτητή. Η λαθροθηρία δηλαδή δεν ήταν απλά κοινωνικά αποδεκτή, αλλά αποτέλεσε δείγμα παλικαριάς, αξιοσύνης και αντίστασης κατά των νόμων των καταπιεστών. (Παπαϊωάννου, 2015)
Ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του παραδίδει μια μαρτυρία με κυνηγετική χροιά: «μετά την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς, όταν εκίνησα δια να υπάγω εις το Βαλτέτσι, εις τον δρόμον εβγήκαν τρεις λαγοί και τους έπιασαν ζωντανούς οι Έλληνες. Τότε τους είπα ότι: η νίκη παιδιά είναι δική μας. Είχαν πρόληψι οι Έλληνες, όταν έβλεπαν λαγούς και επερνούσαν από το στρατόπεδο και δεν τους εσκότωναν ή δεν τους έπιαναν, η καρδιά των Ελλήνων εκρύωνε ότι θα χάσουν τον πόλεμο…»
17ος – 19ος αιώνας
Σε αυτή την περίοδο συντελείται πλήθος κρίσιμων αλλαγών στον κόσμο, που επηρεάζουν σημαντικά τις σχέσεις του ανθρώπου με την άγρια ζωή και το κυνήγι, καθώς και την θέσπιση σχετικών νόμων και διατάξεων.
Καθοριστικός ήταν ο ρόλος της δημιουργίας των εθνικών κρατών και οι μεγάλες ανατροπές και εξελίξεις που ακολούθησαν την Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση. Επίσης, η αποικιοκρατία ανθεί την εποχή αυτή, μεταφέροντας ήθη, έθιμα και κυνηγετική κουλτούρα, ενώ η βιομηχανική επανάσταση εγκαινιάζει μια εκρηκτική περίοδο στις σχέσεις ανθρώπου και περιβάλλοντος.
Τα άγρια ζώα συνδέονται με αξίες και απαξίες, υφίστανται έντονη εκμετάλλευση και υποβάθμιση των πληθυσμών και των οικοτόπων τους, ενώ σπάνια η προστασία τους απέβαινε αποτελεσματική (Παπαϊωάννου 2015).
Αποτέλεσμα των παραπάνω, ήταν πλήθος ειδών της άγριας ζωής να εξαφανισθεί, όπως το γιγάντιο Dodo, το πτηνό ελέφας της Μαδαγασκάρης (17ος αιώνας).
Μόνο τον 19ο αιώνα θεωρείται ότι εξαφανίσθηκαν 75 είδη πτηνών, ενώ κορύφωση θεωρείται το διάστημα μεταξύ τέλους 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, ειδικότερα η 20ετία 1885-1905, η οποία σημαδεύτηκε από την οριστική απώλεια 20 ειδών.
Εάν συγκριθεί η απώλεια των 80 ειδών πτηνών από το 1680 με τον ρυθμό εξαφάνισης λόγω φυσικής εξέλιξης σε πρόσφατες γεωλογικές περιόδους, παρουσιάζεται 15 φορές υψηλότερος. (Παπαϊωάννου 2015)
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εξαφάνισης την παραπάνω περίοδο αποτελεί το περασματιάρικο περιστέρι (passenger pigeon), που ήταν ως τότε το πολυπληθέστερο πουλί της Αμερικής.
Η Αγγλία πρωτοπορεί και επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα την περιβαλλοντική προστασία πέρα από το μητροπολιτικό της έδαφος. Η επιρροή που άσκησε η παραπάνω νομοθεσία στην Ευρώπη και τη Β. Αμερική, είχε θετικά για το περιβάλλον αποτελέσματα και καταλυτική επίδραση στις μετέπειτα εξελίξεις.
Στο πλαίσιο αυτό, από το 1708 σε επαρχίες της πολιτείας της Νέας Υόρκης και της Μασαχουσέτης καθιερώνεται ο θεσμός των κλειστών χρονικών περιόδων κάρπωσης για αρκετά θηραματικά είδη. Επίσης, το 1832 απαγορεύθηκε η θηρευτική δραστηριότητα στις περιοχές των Ινδιάνων, εξαιρουμένων των τελευταίων, γεγονός που θεωρήθηκε ως ο πρώτος θηρευτικός κώδικας των Η.Π.Α. (Παπαϊωάννου 2015).
Την ίδια περίοδο θεσπίζονται και οι πρώτοι γραπτοί κανόνες και νόμοι στην Ελλάδα, που το 1923 οδηγούν στην πρώτη ουσιαστική ρυθμιστική νομοθεσία της θήρας.
← Ρωμαϊκοί και βυζαντινοί χρόνοι | Η νεότερη Ελλάδα →
Οι πηγές που αναφέρονται στο κείμενο, καθώς και οι πηγές των φωτογραφιών, υπάρχουν στην πλήρη βιβλιογραφία της σειράς «Η Ιστορία του Κυνηγιού».
