ΑρχικήΚυνήγιΆνθρωποι και ΤόποιΜια ιστορία από τα βουνά: Η επίθεση των λύκων και ο θάνατος...

Μια ιστορία από τα βουνά: Η επίθεση των λύκων και ο θάνατος του σκύλου μας, του Αραπάκη

Επιλέξτε το kynigesia.gr ως προτιμώμενη πηγή και δείτε περισσότερα άρθρα μας στην Αναζήτηση Google.
Προσθήκη του kynigesia.gr στην Google
Με μια ματιά
  • Στα όρη της Λεκάνης, σε μια περιοχή με πολλούς λύκους, ένας κτηνοτρόφος βίωσε την αγωνία της προστασίας ενός μεγάλου κοπαδιού.
  • Κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης λύκων στο κοπάδι, ο πιστός ποιμενικός σκύλος Αραπάκης έδωσε τη ζωή του για να το προστατεύσει.
  • Ο συγγραφέας καταθέτει τις εμπειρίες του από τη ζωή στα βουνά και ασκεί κριτική στις περιβαλλοντικές οργανώσεις για τη διαχείριση της άγριας πανίδας.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία από τα βουνά της Λεκάνης για την άγρια μάχη με τους λύκους, τη σκληρή ζωή των κτηνοτρόφων και την αυτοθυσία ενός πιστού ποιμενικού σκύλου που έδωσε τη ζωή του για να προστατεύσει το κοπάδι

Η επίθεση λύκων στα βουνά της Λεκάνης και ο τραγικός θάνατος του ποιμενικού σκύλου Αραπάκη ζωντανεύουν μέσα από τη συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία του Κυριάκου Καθάριου. Μια αληθινή ιστορία από τη ζωή των ορεινών κτηνοτρόφων, που αναδεικνύει τη σκληρή καθημερινότητα στα βουνά, τη διαρκή απειλή των λύκων και την αυτοθυσία των ποιμενικών σκύλων για την προστασία του κοπαδιού.

Μέσα στον… κυκεώνα των αναρτήσεων στο διαδίκτυο, ξεχωρίζει τελευταία μια βιωματική ιστορία από τα όρη της Λεκάνης. Φέρει την υπογραφή του Κυριάκου Καθάριου, από τον Κεχρόκαμπο Καβάλας. Μου κίνησε την περιέργεια και, αφού επικοινώνησα μαζί του, πήρα την έγκρισή του για τη δημοσίευσή της.

Ο ίδιος δεν είναι κυνηγός. Μεγάλωσε σε παραδοσιακή οικογένεια κτηνοτρόφων και σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι οικονομολόγος, αρθρογράφος και συγγραφέας, ενώ το 1994 κατατάχθηκε εθελοντικά στον στρατό των Σερβοβοσνίων. Χωρίς περιστροφές, σας παραθέτω το κείμενό του, με τον τίτλο «Η επίθεση των λύκων και ο θάνατος του σκύλου μας, του Αραπάκη… Μια ιστορία από τα βουνά».

Μια συγκλονιστική μαρτυρία για τη ζωή των κτηνοτρόφων στα βουνά, τη διαρκή παρουσία των λύκων και τον καθοριστικό ρόλο των ποιμενικών σκύλων στην προστασία των κοπαδιών.

Η ιστορία αρχίζει στα όρη της Λεκάνης

Πολλές αναρτήσεις γίνονται τελευταία για τον λύκο και την προστασία του. Θα κάνω κι εγώ κάποιες αναρτήσεις με δικές μου ιστορίες που αφορούν τους λύκους, τους οποίους, ως κτηνοτρόφος για πολλά χρόνια, γνώρισα και αντιμετώπισα από κοντά. Οι εμπειρίες μου, βέβαια, δεν έχουν καμία σχέση με την αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι των πόλεων και των πολυκατοικιών για αυτά τα ζώα, τα οποία είναι ευφυέστατα. Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη περίπου το 1990, κάποιον Οκτώβριο, στα όρη της Λεκάνης…

Είχαμε το κοπάδι μας, ένα μεγάλο κοπάδι με περισσότερα από 700 γίδια, στον φθινοπωρινό καταυλισμό στο «Πηγαδάκι». Οι φίλοι από τη Λεκάνη Καβάλας γνωρίζουν πού βρίσκεται. Το κοπάδι το βοσκούσε ο πατέρας μου. Πήγαινα κι εγώ κάποιες ημέρες, για να τον αντικαταστήσω και να μπορεί να επιστρέψει στο χωριό, να πλυθεί και να ξεκουραστεί.

Η τοποθεσία «Πηγαδάκι» απέχει περίπου επτά χιλιόμετρα βόρεια από τη Λεκάνη και περίπου 17 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το χωριό μου, τον Κεχρόκαμπο. Βρίσκεται στην ερημιά, μέσα στα βουνά, και έχει το πλεονέκτημα της πλούσιας βοσκής. Το κοπάδι τρεφόταν καλά, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον χειμώνα, ο οποίος δεν αργούσε να έρθει. Στα μέσα Νοεμβρίου μετακομίζαμε στο χειμερινό μας μαντρί, έξω από τον Κεχρόκαμπο, σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων.

επίθεση λύκων και θάνατος σκύλου

Ήμασταν, λοιπόν, στο Πηγαδάκι. Η περιοχή ονομάστηκε έτσι επειδή υπάρχει ένα αρχαίο πηγάδι, καθώς και κάποιες παλιές πέτρινες στρούγκες, που χρονολογούνται ακόμη από την εποχή των Οθωμανών. Ο τόπος ήταν αυτό που λέγαμε «λυκότοπος». Υπήρχαν πολλοί λύκοι στα βουνά και οι επιθέσεις στο κοπάδι μας ήταν καθημερινό φαινόμενο.

Οι 15 τσοπανόσκυλοί μας είχαν πολλή δουλειά! Είχα αναρτήσει στο παλιό μου προφίλ μια ιστορία για ένα κοπάδι λύκων που ούρλιαζε τη νύχτα στα υψώματα πάνω από το Πηγαδάκι. Ένα ουρλιαχτό που μπορεί να κάνει το αίμα του άπειρου να παγώσει, ειδικά μέσα στην ερημιά της νύχτας.

Οι άνθρωποι των πόλεων, που έμαθαν να μιλούν για τους λύκους ως «καημένα ζωάκια», καλό θα ήταν να περάσουν μερικές νύχτες μόνοι τους σε περιοχές όπως το Πηγαδάκι… Είχαμε πάει με τον αδελφό μου, τον Νίκο, για να αντικαταστήσουμε τον πατέρα μου. Με το αγροτικό αυτοκίνητο φτάσαμε μέχρι ένα σημείο και από εκεί συνεχίσαμε με τα πόδια.

Όταν φτάσαμε στον καταυλισμό, φορτωμένοι με τα σακίδιά μας και τις απαραίτητες προμήθειες, ο πατέρας μου ήταν ήδη έτοιμος να φύγει. Είχαμε εκεί μια μικρή καλύβα, ένα αντίσκηνο και ένα πρόχειρο μαντρί, όπου συγκεντρωνόταν το κοπάδι για να κοιμηθεί τη νύχτα. Ο πατέρας μου με κατατόπισε και μου είπε ότι είχαμε ήδη απώλειες από τους λύκους.

Ένα δίχρονο τραγάκι είχε εξαφανιστεί. Κινούνταν πάντα στα πλάγια του κοπαδιού και, κατά τη διάρκεια μιας αναταραχής που προκλήθηκε από επίθεση λύκων, χάθηκε. Σίγουρα το είχαν αρπάξει και το είχαν εξαφανίσει μέσα στα φυλλώματα, πριν προλάβουν να το σώσουν οι σκύλοι.

Ο πατέρας μου ήταν πολύπειρος κτηνοτρόφος. Είχε φάει τα βουνά της Μακεδονίας με το κουτάλι, είχε αντιμετωπίσει και σκοτώσει δεκάδες λύκους και πάντα έλεγε πως ο λύκος «είναι ο καλύτερα εκπαιδευμένος αντάρτης. Χτυπάει, σκοτώνει και φεύγει σαν ίσκιος…».

Η ζωή στον καταυλισμό και οι πρώτες απώλειες

Είχαμε και τα άλογά μας εκεί, στο Πηγαδάκι. Τέσσερα άλογα, με τα οποία κουβαλούσαμε νερό από τη βρύση του Αράπη. Επρόκειτο για μια ποτίστρα που υπήρχε από την εποχή της Τουρκοκρατίας και η οποία, τη δεκαετία του 1950, ανακατασκευάστηκε με μεγαλύτερες και περισσότερες γούρνες. Εκεί ποτίζαμε και το κοπάδι μας.

Η ονομασία «Αράπης» παρέπεμπε σε κάποιον Αράπη τσέλιγκα, ο οποίος είχε τα κοπάδια του στην περιοχή από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Μάλιστα, ήταν γνωστή και η ιστορία με την καλύβα του Αράπη, όπου, σύμφωνα με την παράδοση, είχε κρύψει τις λίρες του. Πολλοί έψαχναν να τις βρουν, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Μια ιστορία από τα βουνά 02

Ο πατέρας μου και ο αδελφός μου έφυγαν πριν νυχτώσει. Εγώ μάζεψα το κοπάδι, το έβαλα στο μαντρί, έκλεισα την πόρτα, άναψα φωτιά και ετοίμασα το βραδινό φαγητό. Θα έμενα εκεί τρεις ημέρες. Τρεις ημέρες μόνος, εγώ, το κοπάδι, τα σκυλιά μας, τα βουνά και οι… λύκοι!

Το επόμενο πρωί, αφού τάισα τους σκύλους με κατσαμάκι, έβγαλα το κοπάδι για βοσκή. Το κατσαμάκι ήταν ένας χυλός από καλαμποκίσιο αλεύρι, στον οποίο προσθέταμε λίπος, αλλά και υπολείμματα από τις σπιτικές τροφές με ελαιόλαδο. Αποτελούσε εξαιρετική τροφή για τους ποιμενικούς σκύλους μας, οι οποίοι ήταν όλοι ακμαίοι και δυνατοί.

Μαζί μου είχα και τον αχώριστο σύντροφό μου: ένα μονόκαννο τουφέκι ρωσικής κατασκευής, εύχρηστο και ευθύβολο. Το είχα γεμίσει με φυσίγγιο με δράμια, δηλαδή χοντρά σκάγια, κατάλληλα για λύκο. Με ένα μικρό κουμπί στα δεξιά το ασφάλιζα και το απασφάλιζα σε κλάσμα του δευτερολέπτου.

Εκείνη την ημέρα, καθώς βάδιζα σε μια ρεματιά, βρήκα τα υπολείμματα από το σώμα του μικρού τράγου που είχαν αρπάξει οι λύκοι την προηγούμενη ημέρα. Βρήκα μόνο το δέρμα του, το οποίο είχε αφαιρεθεί με τέτοιον τρόπο, λες και επρόκειτο για δουλειά χασάπη. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο λύκος είναι σε θέση να αφαιρέσει το δέρμα μιας γίδας πατώντας πάνω στο σώμα του νεκρού ζώου και τραβώντας το με τα δόντια του. Το αναποδογυρίζει, όπως κάποιος βγάζει ένα γάντι, αφαιρώντας το με εντυπωσιακή ακρίβεια. Έτσι, μπορεί να καταναλώσει το υπόλοιπο σώμα χωρίς το τρίχωμα.

Σας φαίνεται απίστευτο; Ναι, γιατί δεν γνωρίζετε τον λύκο. Το βραδάκι επέστρεψα στον καταυλισμό. Έβαλα τα γίδια στο μαντρί, πήρα τα άλογα και τα οδήγησα στην ποτίστρα. Αφού ήπιαν νερό, γέμισα και δύο δοχεία με καθαρό νερό για τις ανάγκες του καταυλισμού.

Το Πηγαδάκι, δηλαδή η ποτίστρα, απείχε περίπου 1.500 μέτρα από τον καταυλισμό. Δεν ήταν κοντά και, όταν επέστρεψα, είχε νυχτώσει για τα καλά. Ήταν μια ήρεμη ημέρα. Τα σκυλιά ήταν ήσυχα. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε την επόμενη ημέρα…

Η επίθεση των λύκων και η μάχη του Αραπάκη

Την επόμενη ημέρα, το κοπάδι ξεκίνησε νωρίς το πρωί προς τα ανατολικά, έκανε έναν κύκλο και, κατά το μεσημέρι, άρχισε να κατευθύνεται δυτικά, προς τα υψώματα με τα παλιά τουρκικά μαντριά.

Η περιοχή ήταν εξαιρετικά πυκνή σε βλάστηση, με πουρνάρια, γαύρους, μελιές και κρανιές. Δεν μπορούσες να δεις ούτε τρία μέτρα μπροστά σου. Ένα κοπάδι 700 ζώων, που κινούνταν σε μια έκταση περίπου 20 στρεμμάτων, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προστατευτεί σε τέτοιες συνθήκες. Ξαφνικά, οι λύκοι χτύπησαν από τα νότια. Ένας από τους σκύλους τούς αντιλήφθηκε και όλοι όρμησαν προς εκείνη την κατεύθυνση. Επικράτησε πανικός. Οι σκύλοι σκορπίστηκαν, σημάδι πως οι λύκοι ήταν πολλοί.

Έτρεξα προς τα εκεί, ακούγοντας τους σκύλους να απομακρύνονται. Στη συνέχεια, όμως, γύρισα πίσω, καταλαβαίνοντας πως η άλλη πλευρά του κοπαδιού είχε μείνει αφύλακτη. Ένας από τους σκύλους μας, ο Αραπάκης, πέρασε δίπλα μου και έτρεξε μπροστά, προς το μπροστινό μέρος του κοπαδιού.

Ο Αραπάκης ήταν πολύτιμος. Δεν απομακρυνόταν ποτέ. Έμενε πίσω και πρόσεχε μήπως εμφανιστεί κάποιος λύκος, όταν οι υπόλοιποι σκύλοι είχαν φύγει κυνηγώντας τους.

Είχαμε τον Αράπη, έναν σκύλο με ανθρώπινη νοημοσύνη, μόνο μιλιά δεν είχε, και τον Αραπάκη, που τον ονομάσαμε έτσι επειδή ήταν πιο μικρόσωμος από τον Αράπη. Ήταν ένας σκύλος με κοντό τρίχωμα, μικρόσωμος μεν, αλλά στιβαρός, γενναίος και άφοβος. Ήταν περίπου τεσσάρων ετών… Ο Αραπάκης πέρασε μπροστά. Είχα το όπλο γεμάτο, αλλά ασφαλισμένο, και άρχισα να κινούμαι στο πλάι, προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που είχαν ακολουθήσει οι υπόλοιποι σκύλοι.

Στα δεξιά μου, προς τα βόρεια, κατηφόριζε η πλαγιά του βουνού, γεμάτη οξιές και πυκνά φυλλώματα που είχαν στρωθεί στο έδαφος. Ξαφνικά, ο Αραπάκης, που βρισκόταν τουλάχιστον 50 μέτρα μπροστά μου, άρχισε να γαβγίζει άγρια. Κατάλαβα αμέσως! Είχε έρθει σε επαφή με λύκο.

Άρχισα να τρέχω προς το μέρος του, βγάζοντας μια κραυγή. Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε δέκα βήματα, πηδώντας πάνω από συστάδες πουρναριών, όταν τα φρενιασμένα γαβγίσματα του Αραπάκη μετατράπηκαν σε ουρλιαχτά πόνου. Κατάλαβα ότι οι λύκοι τον είχαν πιάσει. Έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, φωνάζοντας κι εγώ «Ντουε!», την πολεμική μας κραυγή, και βρίζοντας τους λύκους.

Μια ιστορία από τα βουνά 01

Τα απελπισμένα ουρλιαχτά του Αραπάκη μετακινήθηκαν προς τα δεξιά. Ήταν σημάδι πως τον έσερναν στην πλαγιά. Λίγο αργότερα, έσβησαν… Έφτασα στο σημείο. Το κοπάδι είχε πανικοβληθεί και είχε γυρίσει προς τα πίσω. Σε μια πέτρα, εκεί όπου άρχιζε η κατηφόρα της πλαγιάς με τις οξιές, είδα αίμα.

Χύθηκα προς τα κάτω, γλιστρώντας πάνω στα φυλλώματα. Πολύ πιο κάτω, ίσως και 100 μέτρα ή περισσότερο, άκουσα ένα γρύλισμα. Έβγαλα μια φωνή: «Αραπάκηηη!!!» και, σχεδόν πετώντας παρά τρέχοντας, κατευθύνθηκα προς το σημείο από όπου είχα ακούσει τον ήχο.

Έτρεξα 500 μέτρα, ίσως και περισσότερα. Δεν θυμάμαι… Δεν είδα τίποτα. Σε διάφορα σημεία διέκρινα τα ίχνη από το σύρσιμο στα φυλλώματα, καθώς οι λύκοι τραβούσαν τον δύστυχο Αραπάκη. Σταμάτησα και αφουγκράστηκα. Ησυχία. Δεν ακουγόταν τίποτα, παρά μόνο το θρόισμα των χρυσοκίτρινων φύλλων των δέντρων, που έπαιρναν το φθινοπωρινό τους χρώμα. Σαν να άκουσα κάτι. Γονάτισα, έφερα την κάννη μπροστά και σάρωσα με το βλέμμα όσο μέρος της πλαγιάς μπορούσα να δω.

Ξαναέτρεξα άλλα 100 μέτρα… Ησυχία… Απόλυτη ησυχία… Το δάσος είχε καταπιεί τον Αραπάκη και τους λύκους. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Γύρισα απρόθυμα και άρχισα να ανεβαίνω την πλαγιά. Το κοπάδι βρισκόταν επάνω στο ύψωμα και ίσως χρειαζόταν βοήθεια. Τρεις σκύλοι με βρήκαν καθώς ανέβαινα την πλαγιά: ο Αράπης, ο Λέων και ο Παρδάλης. Τους κάλεσα κοντά μου. Δεν ήθελα να απομονωθεί κάποιος από αυτούς και να τον σκοτώσουν οι λύκοι, όπως είχαν κάνει με τον Αραπάκη. Δεν με υπάκουσαν. Έφυγαν μαζί προς τον κατήφορο. Αυτό, όμως, με καθησύχασε… Τρεις μαζί ήταν άτρωτοι.

Έφτασα στο σημείο όπου είχαν αρπάξει τον Αραπάκη. Το κοπάδι είχε ηρεμήσει και συνέχιζε την πορεία του προς την κορυφή του υψώματος. Σε απόσταση περίπου 200 μέτρων η βλάστηση άρχιζε να αραιώνει. Οι σκύλοι ήταν ακόμη αναστατωμένοι, αλλά είχαν επιστρέψει όλοι κοντά στο κοπάδι.

Σε περίπου μισή ώρα γύρισαν και οι τρεις που είχαν κατηφορίσει στην πλαγιά. Τους έλεγξα προσεκτικά στο σώμα, μήπως είχαν πληγές από κάποια συμπλοκή με τους λύκους. Ήταν, όμως, αλώβητοι. Τους μίλησα ενθαρρυντικά. Ήξεραν τι είχε συμβεί. Ήξεραν πως οι λύκοι είχαν σκοτώσει τον Αραπάκη…

Η τελευταία αναζήτηση και το τραγικό εύρημα

Νύχτωσε. Έκανα όλες τις εργασίες που έπρεπε, έβαλα το κοπάδι στο μαντρί και πότισα τα άλογα… Ο Αραπάκης είχε δώσει τη ζωή του και είχε σώσει ζώα του κοπαδιού. Κανείς δεν ξέρει πόσα γίδια θα είχαν σκοτώσει οι λύκοι κατά την επίθεσή τους. Ήταν σίγουρα περισσότεροι από τρεις, ίσως τέσσερις ή και πέντε, αφού κατάφεραν να σκοτώσουν τον Αραπάκη τόσο γρήγορα. Άλλοι λύκοι κινήθηκαν από διαφορετικές κατευθύνσεις, μπερδεύοντας τους σκύλους μας…

Την επόμενη ημέρα ακολούθησα την ίδια διαδρομή. Δεν μιλούσα καθόλου και είχα απομακρυνθεί από το κοπάδι, παρακολουθώντας αθέατος μέσα από τα φυλλώματα. Ήταν μια μορφή ενέδρας. Περίμενα μήπως κάποιος λύκος αποφάσιζε να επιτεθεί, έχοντας στο μυαλό του το κοπάδι, και βρισκόταν μπροστά μου.

Δεν έγινε, όμως, έτσι. Η ημέρα ήταν πολύ ήρεμη… Βάδισα μέσα στο δάσος με τις οξιές, σταματώντας κάθε τόσο για να αφουγκραστώ τους ήχους του δάσους. Το κοπάδι έφτασε στη βρύση και σταμάτησε για λίγο, για να δροσιστεί. Το άφησα εκεί και κατέβηκα στην πλαγιά, κάτω από τη βρύση.

Προχώρησα αθόρυβα για περίπου 300 μέτρα, αφουγκραζόμενος με το όπλο έτοιμο. Δεν άκουσα τίποτα και δεν είδα τίποτα. Γύρισα, κάνοντας έναν κύκλο, και τότε το είδα… Κάτω από τα φυλλώματα βρισκόταν ένα κομμάτι από το σώμα ενός ζώου! Ήταν ένα ξεκοκαλισμένο πόδι. Αρχικά νόμισα πως προερχόταν από κάποια γίδα και γονάτισα για να το εξετάσω. Τότε κατάλαβα πως ήταν ένα από τα δύο πίσω πόδια του Αραπάκη.

Οι λύκοι είχαν αφήσει μόνο τα νύχια της πατούσας και ελάχιστο μαύρο δέρμα. Κυριολεκτικά, το πόδι ήταν ξεκοκαλισμένο. Είχαν κατασπαράξει τον Αραπάκη και είχαν αφήσει πίσω μόνο ένα κομμάτι κόκαλο… Άφησα το πόδι του δύστυχου σκύλου μας δίπλα σε έναν κορμό και επέστρεψα στο κοπάδι…

Η επιστροφή του πατέρα και το τέλος της περιόδου στο Πηγαδάκι

Την επόμενη ημέρα, τα χαράματα, ήρθε ο πατέρας μου μαζί με τον αδελφό μου, φορτωμένοι με σακίδια και προμήθειες. Ο πατέρας μου θα έμενε εκεί για τρεις ημέρες. Του ανέφερα όλα όσα είχαν συμβεί. Του είπα πώς είχα βρει το δέρμα από το τραγάκι μας και πού ακριβώς βρισκόταν. Του περιέγραψα πώς οι λύκοι σκότωσαν τον Αραπάκη και πού είχα βρει το φαγωμένο πόδι του.

Ο πατέρας μου κούνησε το κεφάλι. Ήταν συνηθισμένος σε τέτοια περιστατικά. Φύγαμε, βαδίζοντας περίπου 1.500 μέτρα, μέχρι το σημείο όπου είχαμε αφήσει το αγροτικό αυτοκίνητο… Στο Πηγαδάκι μείναμε μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου. Στη συνέχεια φύγαμε για το χειμερινό μας μαντρί.

Χάσαμε άλλα τέσσερα με πέντε ζώα από τους λύκους. Ένας σχετικά μικρός αριθμός απωλειών, αν αναλογιστεί κανείς πόσο πυκνός και απειλητικός ήταν ο τόπος και πόσοι λύκοι υπήρχαν τριγύρω…

«Τον Αραπάκη τον έχω ξεχωριστά στην καρδιά μου»

Πάντοτε θυμάμαι με σεβασμό τους τσοπανόσκυλούς μας. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε ποτέ κοπάδι. Οι λύκοι θα το εξόντωναν μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Ορισμένους, όπως τον Αράπη και τον Λέοντα, τους θυμάμαι σαν να θυμάμαι έναν καλό φίλο, έναν άνθρωπο. Ήταν μοναδικοί, ευφυέστατοι.

Τον Αραπάκη τον έχω ξεχωριστά στην καρδιά μου. Πέθανε υπερασπιζόμενος το κοπάδι. Πέθανε όπως έζησε: πιστός, γενναίος, άφοβος… Ελπίζω να σας άρεσε αυτή η ιστορία και να μάθατε ορισμένα πράγματα για τους λύκους, τους σκύλους και εκείνη τη ζωή…

Οι απόψεις του συγγραφέα για τον λύκο και την κτηνοτροφία

Αποφάσισα να γράψω κάτι ως υστερόγραφο, βλέποντας ορισμένα σχόλια ανθρώπων που, κατά τη γνώμη μου, δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα της ορεινής κτηνοτροφίας. Πριν από αρκετά χρόνια, μιλώντας με έναν από τους αυτοαποκαλούμενους «οικολόγους», του είπα πως, για να προστατεύσουν τον λύκο, πρέπει πρώτα να προστατεύσουν τον ορεινό κτηνοτρόφο, διότι ο κτηνοτρόφος ουσιαστικά ταΐζει τον λύκο από το κοπάδι του.

Ένα κοπάδι 500 ζώων έχανε κάθε χρόνο τουλάχιστον 30 ζώα από τους λύκους. Με κοιτούσε με ύφος βοδιού, λέγοντας αερολογίες. Από τότε αντιπάθησα αυτή τη φάρα.

Σήμερα, οι ορεινοί κτηνοτρόφοι σχεδόν έχουν εξαφανιστεί, με ένα ισχυρό πλήγμα να έρχεται, σύμφωνα με τον συγγραφέα, από την κυβερνητική διαχείριση των ζωονόσων και τη θανάτωση τουλάχιστον 600.000 ζώων, κυρίως προβάτων αλλά και αιγών. Τα βουνά άδειασαν.

Ο «Αρκτούρος» και η «Καλλιστώ», δύο οικολογικές οργανώσεις, ουδέποτε, κατά την άποψή μου, καταδίκασαν ούτε ασχολήθηκαν ουσιαστικά με την εξόντωση της κτηνοτροφίας εξαιτίας της θανάτωσης των ζώων. Αυτό, για μένα, αποδεικνύει πως δεν είναι πραγματικοί οικολόγοι. Τα βουνά άδειασαν από γίδια και πρόβατα και οι λύκοι άρχισαν να κατεβαίνουν στα χωριά και σε αστικές περιοχές, αναζητώντας τροφή. Οι κυνηγοί χάνουν τους σκύλους τους και ήδη αντιδρούν.

Έχει καταγραφεί, σύμφωνα με τον συγγραφέα, επίθεση λύκου σε άνθρωπο στην Αττική, από ζώο που έφερε κολάρο και το οποίο συνδέει με την οικολογική οργάνωση «Καλλιστώ». Όπως αναφέρει, άνθρωποι της οργάνωσης το αιχμαλώτισαν και το μετέφεραν σε καταφύγιο στη Φλώρινα.

Ο ίδιος θεωρεί ότι τέτοιες πρακτικές δημιουργούν κινδύνους για την ανθρώπινη ασφάλεια και ασκεί έντονη κριτική στις συγκεκριμένες οργανώσεις.

Εάν οι επιθέσεις ενταθούν, υποστηρίζει πως οι οικολογικές οργανώσεις θα πρέπει να λογοδοτήσουν και ότι επιβάλλεται να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο, ώστε να υπάρξει έλεγχος των πληθυσμών των λύκων στην Ελλάδα».

Ο Κυριάκος Καθάριος

Ο Κυριάκος Καθάριος είναι οικονομολόγος, συγγραφέας και αρθρογράφος. Αποφοίτησε από το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), με ειδίκευση στην Οικονομική των Επιχειρήσεων.

Εργάστηκε ως οικονομολόγος και ασφαλιστής, ενώ δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Άρθρα του οικονομικού περιεχομένου δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Οικονομικός Ταχυδρόμος».

Το 1994 κατατάχθηκε εθελοντικά στον στρατό των Σερβοβοσνίων και έλαβε μέρος στον πόλεμο της Βοσνίας.

Γεννήθηκε το 1964 στον Κεχρόκαμπο Καβάλας και έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από τη συγγραφική του δραστηριότητα. Το έργο του περιλαμβάνει ιστορικά, πολιτικά και λογοτεχνικά βιβλία, τα οποία διατίθενται σε βιβλιοπωλεία, όπως η «Πρωτοπορία» και η «Πολιτεία».

Ενδεικτικά έργα του:

  • «Η απόμακρη μελωδία του μηνοφώνου» (1993). Το πρώτο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Παρατηρητής».
  • «Το ταξίδι του εθελοντή» (2001, επανέκδοση 2007). Μυθιστόρημα βασισμένο στις προσωπικές του εμπειρίες από τον πόλεμο στη Βοσνία. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ερωδιός» και «Πελασγός», ενώ μεταφράστηκε και στα σερβικά το 2003.
  • «Μακεδονικό Ευαγγέλιο». Έργο εστιασμένο στην ιστορία, την κουλτούρα και τα ζητήματα της Μακεδονίας, το οποίο έχει παρουσιαστεί σε εκδηλώσεις στην περιοχή της Καβάλας και της Θράκης.

 

Δημήτρης Μιλτιάδης
Δημήτρης Μιλτιάδης
Ο Δημήτρης Μιλτιάδης, με καταγωγή από το ακριτικό χωριό Γαρέφι Αριδαίας Πέλλας, είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας- Θράκης. Σήμερα, εργάζεται ως συντάκτης του περιοδικού «Κυνηγεσία και Κυνοφιλία» και της ιστοσελίδας «Kynigesia.gr».
Ακολουθήστε το kynigesia.gr στο Google News και δείτε πρώτοι τα νέα άρθρα μας.
Ακολουθήστε το kynigesia.gr στο Google News

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τρεις λύκοι σκότωσαν άλογο στο Φίλυρο, έξω από την Θεσσαλονίκη

Τρεις λύκοι επιτέθηκαν σε δύο άλογα μέσα σε περιφραγμένο χώρο ανάμεσα σε κατοικίες στο Φίλυρο, σκοτώνοντας το ένα, ενώ το δεύτερο σώθηκε χάρη στην...
spot_img

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ