Κάθε χρονιά στις αρχές του Οκτώβρη και τις μέρες που το βοριαδάκι είναι σύμμαχος, καρτερεύω για πρώιμες τσίχλες με τη προσδοκία να τις ανταμώσω
Από την Δευτέρα ο καιρός έστρωσε στο βουνό, ο ισχυρός βοριάς μειώθηκε και τα μηνύματα για τις μπασιάρες τσίχλες αυξήθηκαν. Έτσι την Πέμπτη 5 Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς ανέβηκα στα καρτέρια της δυτικής Πάρνηθας και πιο συγκεκριμένα στο επιτρεπόμενο για κυνήγι βουνό της Φυλής.
Σήμερα τα πουρνάρια και οι κουμαριές δεν μουσκεύουν τα ρούχα, καθώς νύχτα ακόμα βαδίζουμε σιωπηλοί στο στενό μονοπάτι του βουνού. Το ελαφρύ βοριαδάκι κρατάει τους θάμνους και το χώμα στεγνά και οι κοτρώνες δεν γλιστράνε.
Το περπάτημα με γοργό βήμα στο ανώμαλο φιδίσιο μονοπάτι κρατάει κάτι λιγότερο από μισή ώρα, μέχρι να μας οδηγήσει στη χούνη με τα μικρά ανοίγματα στο σβήσιμό της. Σε αυτά που τα τουφέκια ανταμώνουν πρώτα τις τσίχλες στα μπασίματα του Οκτώβρη.
Η ανήσυχη σιωπή
Στον ορίζοντα της ανατολής έχει χαράξει, αλλά στη χούνη είναι ακόμα σκοτεινά και σιωπηλά. Μόνο τα μουγκανητά των ελαφιών ακούγονται από χιλιόμετρα μακριά.
Τα μάτια και τα αυτιά τούτη την ώρα είναι παραδομένα στη παραμικρή κίνηση και στον ήχο που θα προδώσει την παρουσία της «μαύρης» τσίχλας, το σημάδι ότι κάποια πουλιά μπήκαν τη νύχτα και ίσως να ακολουθήσουν και άλλα με το προχώρημα της μέρας.
Οι χτύποι της καρδιάς ανεβάζουν ρυθμό, όταν το ξαφνιασμένο κοτσύφι περνάει ένα μέτρο πάνω από το κεφάλι. Δεν είναι ταξιδιάρικο πουλί, είναι ντοπιάρικο που έχει ξεχάσει για μήνες την ανθρώπινη παρουσία.
Η ώρα φαίνεται να έχει σταματήσει, όμως η τουφεκιά από το κοντινό καρτέρι διακόπτει την ησυχία και η τρομαγμένη «μαύρη» απομακρύνεται με βιάση στον φωτεινό ορίζοντα.
Τα υπέρ και τα κατά των καρτεριών
Το δυνατό πρωινό φως έρχεται στις 7.20 τις μέρες με διαύγεια, αλλά ο ήλιος είναι ακόμα καλά κρυμμένος από τις κορυφές του βουνού. Όταν η μέρα φέρνει ένα καλό μπάσιμο αυτή την ώρα τα τουφέκια παίρνουν «φωτιά», αλλά τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη που οι τσίχλες είναι ακόμα λιγοστές εμφανίζονται λίγο πριν τις 8.00 και συχνά αργότερα.
Το μεγάλο πλεονέκτημα που έχουν τα καρτέρια της χούνης είναι ότι αυτά πρώτα αντιμετωπίζουν τις τσίχλες που μπαίνουν. Δεν τις ενοχλούν τα άλλα τουφέκια, αλλά και οι τουφεκιές από τη χούνη δεν ενοχλούν τα άλλα καρτέρια που βρίσκονται 300 περίπου μέτρα μακριά.
Ακόμα οι τσίχλες που ανηφορίζουν τη χούνη, καθώς τα καρτέρια στο τελείωμά της βρίσκονται σε υψόμετρο 500-550 μέτρων, έρχονται στρωτά, σε ύψος χαμηλό και με ελαφρώς μειωμένη ταχύτητα, κοντράροντας το βόρειο ρεύμα.
Στον αντίποδα των πλεονεκτημάτων βρίσκεται το πυκνό της περιοχής που κάνει εξαιρετικά δύσκολο το απορτ, έτσι ώστε να κρίνεται απαραίτητη η βοήθεια του σκύλου επαναφοράς για να μην πάνε κάποια από τα θηρευμένα πουλιά στα αζήτητα.
Η πρώτη είναι αλλιώς
Μέχρι τις 7.55 δεν είχε φανεί τίποτα στον ορίζοντα. Ο ήλιος που είχε πλέον ψηλώσει ζέστανε τα χέρια και τα μάγουλα, καθώς η ακινησία και οι 8ο βαθμοί θερμοκρασία τα είχαν παγώσει.
Εκείνη την ώρα και για ένα πεντάλεπτο άρχισαν να μπαίνουν δύο-τρία και πέντε μαζί τα μικρόπουλα, είδα μάλιστα και ένα κοκκινολαίμη, και αμέσως μετά φάνηκε το πρώτο ζευγάρι τσίχλες. Ακολούθησαν σχεδόν αμέσως τρείς και πάλι δύο, για να πάρω τη μία από αυτές.
Ήταν η πρώτη τσίχλα της χρονιάς και αφού την χάϊδεψα, ευχόμενος να ξαναζήσω και του χρόνου αυτή τη στιγμή, τη πέρασα στο κρεμαστάρι.
Το μπάσιμο κράτησε μέχρι τις 8.30, μόλις 35 λεπτά, και στο διάστημα αυτό μέτρησα κατά την συνήθειά μου, γύρω στα 30 πουλιά. Και από αυτά μία ακόμα τσίχλα προστέθηκε στη πρώτη.
Για να επισημάνω ότι όλες οι τσίχλες ήταν κελαηδότσιχλες (κοινές τσίχλες), γιατί μόνο αυτές από την οικογένεια των τσιχλών έρχονται στη νότια χώρα το πρώτο 10ήμερο του Οκτώβρη.
