“Το κυνήγι ήταν το σκαλοπάτι για να κρατηθώ στη ζωή…”

- Advertisement -

 

H ιστορία ενός νέου που έρχεται να καταδείξει, ότι εκείνος που έχει ένα λόγο να ζει, μπορεί να αντέξει και τα χειρότερα χτυπήματα της μοίρας…

 

Όλοι- σε φιλολογική έστω συζήτηση- έχουμε αναφέρει τη φράση του Φρίντριχ Νίτσε, πως “ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό”. Σίγουρα από τα λόγια μέχρι την πράξη μεσολαβεί ένας ολόκληρος… ωκεανός!

Όμως, η ιστορία ενός νέου έρχεται και εκμηδενίζει κυριολεκτικά αυτήν την απόσταση, αφού με τη στάση του επιβεβαιώνει και την άλλη ρήση του Γερμανού φιλοσόφου, ότι “εκείνος που έχει ένα λόγο να ζει, μπορεί να αντέξει με κάθε τρόπο”.

 

Στην Αττική οδό

Ποιος είναι ο “ήρωας” της ιστορίας; Λέγεται Ηλίας Αγγελής, είναι 26 ετών, από το Κορωπί της Αθήνας και πριν δύο χρόνια σε τροχαίο έχασε το δεξί του χέρι λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα.

Το ατύχημα είχε γίνει στην Αττική οδό. Οδηγός ήταν ένας φίλος του, ο οποίος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και εκείνο έπεσε πάνω στην μπάρα, συνθλίβοντας το χέρι του Ηλία που το ακουμπούσε στο ανοικτό παράθυρο.

“Από τη μία στιγμή στην άλλη έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου! Ήταν 18 Αυγούστου, δύο μέρες πριν την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου. Προγραμμάτιζα να πάω για φάσσες και η μοίρα με έστειλε στο νοσοκομείο, απ’ όπου βγήκα χωρίς το δεξί μου χέρι, που ήταν το καλό μου!”, περιγράφει ο Ηλίας, που σε ξαφνιάζει με την άνεση που μιλάει για μία τόσο τραυματική εμπειρία.

“Οι δύο πρώτες μέρες ήταν οι πιο εφιαλτικές. Ήμουν 24 ετών, ένα παλικάρι με ύψος 1,85 και βάρος 90 κιλά και στην εργασία μου, στο κρεοπωλείο, τα χέρια είναι απαραίτητα. Όλα μέσα μου είχαν γκρεμιστεί. Ένιωθα χάλια…”, θυμάται.

Γρήγορα, όμως, κάνει άλμα στο χρόνο και προσπερνά εκείνα τα “μαύρα” 24ωρα. Το πρώτο κλικ στο μυαλό του έγινε από ένα γιατρό, που όταν τον είδε σκέφτηκε φωναχτά: Καλά, πώς έζησες, εσύ;

-“Μου εξήγησε ότι ήταν θαύμα που γλίτωσα και δεν έμεινα στον τόπο είτε από σοκ, είτε από αιμορραγία και μου έδωσε να καταλάβω, ότι στάθηκα τυχερός που κρατήθηκα στην ζωή!”, σημειώνει ο Ηλίας, που θεωρεί πως εκείνα τα λόγια ήταν που σπίθισαν μέσα του και πάλι την ελπίδα.

 

Τη δεύτερη δυνατή ώθηση για να ξαναπάρει μπροστά,  του την έδωσε μία νεαρή κοπέλα, η Θεοδώρα.

“Είχα πάει στην Σύμη, για να ανάψω ένα κερί στον Άη-Ταξιάρχη. Εκεί, είδα την Θεοδώρα, που βρισκόταν κι αυτή ως προσκυνήτρια. Ένα πανέμορφο κορίτσι στα 18 του, που δεν είχε ούτε πάγκρεας, μήτε συκώτι, από τον καρκίνο, κι όμως το χαμόγελο δεν έσβηνε από τα χείλη της. “Ηλία, ζούμε!! Αυτό έχει σημασία”, με παρότρυνε και μέσα μου η σπίθα για ζωή έγινε φλόγα. Με την Θεοδώρα, γίναμε φίλοι και συναντιόμαστε για κανένα καφέ, όταν έχουμε ευκαιρία”, προσθέτει ο 26χρονος.

 

Οι μαρτυρικές πρώτες μέρες

Οι πρώτες μέρες, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, για τον νεαρό Ηλία ήταν μαρτυρικές. “Γιατί σε εμένα;”, ήταν το ερώτημα που στροβίλιζε βασανιστικά στο μυαλό του.

Έφταναν στιγμές που ένιωθε τελείως άδειος. Όμως, τα λόγια του γιατρού και της Θεοδώρας ενεργοποίησαν μία εσωτερική φωνή, εκείνη της αναζήτησης ενός κινήτρου.

-“Εκείνο που πραγματικά με έκανε να σηκωθώ και να θέλω να ζήσω ήταν το κυνήγι. Στις 15 Σεπτεμβρίου, με τις γάζες στο χέρι είχα βγει στο βουνό. Είχαμε πάει με φίλους για τρυγόνια, στο  Καρπερό των Γρεβενών. Έκανα 70 – 80 τουφεκιές, είχα χτυπήσει μόνο δύο- τρία. Δεν τα πετύχαινα, αλλά οι φίλοι μου με παρότρυναν “Τουφέκα! Ήρθαμε για να χαρείς! Μην στενοχωριέσαι, που τα χάνεις!”, ήταν τα λόγια τους. Είχα παρασυρθεί από τις τουφεκιές κι είχα ξεχάσει εντελώς τους πόνους μου”, λέει ο Ηλίας, που θεωρεί πως εκείνη η εξόρμηση είναι αυτή που δεν θα λησμονήσει ποτέ, γιατί του αναζωπύρωσε τη θέληση για ζωή!

Ύστερα σιγά-σιγά ξανάρχισε και το ψαροτούφεκο. Ξεκίνησε να κατεβαίνει σε βάθος 30 μέτρων, για ροφούς και χταπόδια.

Συνοδεία μιας… Lady

Αυτό το δύσκολο διάστημα μετά το ατύχημα, στο πλευρό του στάθηκαν και οι θείοι του Γιώργος και Νίκος, με τον ξάδερφό του, τον Αναστάση, που τον παρακινούσαν να πηγαίνουν συνέχεια μαζί στο κυνήγι, πότε για τσίχλες πότε για φάσσες. Στις εξόδους του συνοδεύεται και από μία “Lady”.

Είναι το σπρίγκερ σπάνιελ, το αγαπημένο του κυνηγόσκυλο επαναφοράς που το έχει μαζί του στο καρτέρι. Το βάπτισε έτσι, γιατί όταν πήγε να το πάρει από την Χαλκίδα, με ένα φίλο του άκουγαν στο ραδιόφωνο την Άντζελα Δημητρίου

Το κυνήγι σφυρηλατεί δυνατές φιλίες

Όμως ο Ηλίας, δεν ξεχνάει να αναφερθεί και σε έναν ακόμη, τον Γιάννη Μαυροματόπουλο, μία περίπτωση που δείχνει ότι το κυνήγι σφυρηλατεί δυνατές φιλίες.

“Με τον Γιάννη λέγαμε απλά μία καλημέρα. Μετά όμως από το ατύχημά μου, ήρθε στο νοσοκομείο, μόνο και μόνο για να με βοηθήσει. Αυτός τα κανόνισε όλα! Να βρούμε ένα όπλο ελαφρύ, να πάμε σε οπλουργό για να φέρει το κοντάκι στα αριστερά και μου στάθηκε σε κάθε μου βήμα. “Για τα χρήματα μην σκέφτεσαι. Ό,τι χρειαστείς θα είμαι δίπλα σου!”, μου είπε και από τότε γίναμε γερό δίδυμο στο κυνήγι”, τονίζει.

Ο Ηλίας ξανάδωσε εξετάσεις και πήρε εκ νέου δίπλωμα οδήγησης και από τότε παρέα με τον Γιάννη έχουν κάνει πολλές κυνηγετικές εξορμήσεις, από την Καλαμάτα μέχρι τον Έβρο.

Στις 28 Οκτωβρίου είχαν βρεθεί στα Γρεβενά, για φάσσες, ενώ την ημέρα που απαγορεύτηκε την πρώτη φορά το κυνήγι ήταν στον Δομοκό.

-“Γύρισα, λάδωσα το όπλο και το έβαλα στη θήκη. Δεν κατάλαβα, γιατί το έκαναν! Λυπήθηκα πολύ! Το κυνήγι είναι τρόπος ζωής. Ειδικά για μένα είναι αυτό που με κράτησε στην ζωή! Ελπίζω κάποια στιγμή κι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις να το καταλάβουν”, επισημαίνει ο νεαρός κυνηγός που με το δικό του τρόπο επιβεβαιώνει άλλη μία ρήση-παρακαταθήκη του Νίτσε:

-“Θα υπάρχουν πάντα βράχοι στο δρόμο μπροστά μας. Το αν θα είναι εμπόδια ή βάθρα για να πάμε ψηλότερα εξαρτάται από το πως θα τους χρησιμοποιήσουμε εμείς”…

breda
35,948ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,824ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
4ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,870ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
few clouds
22.3 ° C
23.5 °
19.2 °
57 %
1.8kmh
20 %
Τρ
28 °
Τε
29 °
Πε
31 °
Πα
32 °
Σα
27 °

ΔΗΜΟΦΙΛΗ