Προσοχή στα μανιτάρια…

- Advertisement -

 

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια από τις πλέον υγιεινές νοστιμιές που προσφέρουν τα δάση της χώρας απλόχερα τούτη την εποχή. Η συλλογή τους αποτελεί ευχαρίστηση, γίνεται δίχως κόπο και το σπουδαιότερο είναι δωρεάν. Στα μανιτάρια όμως χέρι πρέπει να βάζουν λίγοι…

Περίμενα κάμποσους μήνες να έρθει το φθινόπωρο, να φυτρώσουν τα μανιτάρια, να ξαναθυμηθώ την περιπέτειά μας και να πιάσω χαρτί και μολύβι. Δεν ήθελα όμως το κείμενό μου να πλαισιωθεί από στοιχεία ήδη καταχωρημένα με επιστημονικές παρατηρήσεις. Αυτά μπορεί να τα βρει εύκολα όποιος ενδιαφέρεται.

Όπως εύκολα μπορεί να μαζέψει και μανιτάρια. Σημασία όμως έχει ποιος πραγματικά τα γνωρίζει, και μπορεί να βεβαιώσει πως είναι φαγώσιμα. Κυνηγώντας και φωτογραφίζοντας, συνηθίζω να περπατώ για πολλές ώρες κορφές, πλαγιές και δασωμένα, συντροφιά με αχώριστους τετράποδους φίλους. Με συναρπάζουν οι μυρωδιές που αναπνέω, η ομίχλη που με αγκαλιάζει και τα χρώματα που διακρίνω συνεχώς διαφορετικά μέσα στο μαγευτικό τοπίο. Δεν θα ισχυριστώ βέβαια πως ελάχιστα με ενδιαφέρει αν θα τουφεκίσω, θέλω όμως η επιστροφή μου να συνοδεύεται από κάποια “λάφυρα” που μάζεψα στο διάβα μου.

Έτσι έμαθα να μαζεύω ρίγανη, τσάι, φασκόμηλο, σπαράγγια, αγριόχορτα, σαλιγκάρια, και να φτιάχνω βαλσαμόλαδο για πληγές και εγκαύματα. Έμαθα επίσης να δουλεύω με μεράκι κομμάτια ξύλου, από φλοιό, κορμό ή ρίζες, καθώς και πέτρες, φτιάχνοντας συνδυασμούς που αν όλοι σε όσους μοίρασα λένε αλήθεια, τότε μάλλον είναι καλόγουστοι…

Αυτό όμως που δεν έμαθα ποτέ είναι να ξεχωρίζω τα μανιτάρια. Όχι γιατί δεν θέλησα, αλλά γιατί όσες φορές εμπιστεύτηκα κάποιον ως δάσκαλο αποδείχθηκε πως δεν είχε “πτυχίο”.

Μία ήταν στα Βαρδούσια, άλλη στην Πάρνηθα και η τελευταία στον Κόζιακα. Επιστρέφοντας με τσάντες γεμάτες, πάντα κάποιος βρισκόταν να μας πει πως αυτό δεν τρώγεται κι εκείνο και τ΄άλλο…   Στα χρόνια που πέρασαν το είχα πάρει απόφαση πως τα μανιτάρια δεν θα τα μάθαινα ποτέ, μέχρι που με παρέα μπεκατσάδων φτάσαμε Οκτώβρη μήνα σε κυνηγότοπους ανάμεσα σε Τρίκαλα και Γρεβενά. Η χαρά όμως για τις τέσσερις μπεκάτσες  εκείνου του διήμερου ήταν γραφτό να καταλήξει σε παρολίγον τραγωδία.

Λίγο ψηλότερα από το χωριό Ελάφι, ανάμεσα σε έλατα, καρυδιές και ντούσκα, βρήκαμε πράγματι απίστευτες ποσότητες μανιταριών. Κανείς δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό και παρατώντας όπλα βαλθήκαμε να μαζεύουμε. Όλοι δήλωναν ότι τα γνώριζαν καλά, και μόνος μαθητευόμενος βρέθηκα εγώ, μαζεύοντας τα λιγότερα και μόνο όσα μου έδειχναν.

Το ίδιο απόγευμα φύγαμε για Αθήνα και φτάνοντας τα μοίρασα στα τρία. Κάποιοι φίλοι που δεν είχαν υπομονή τα έφτιαξαν το ίδιο βράδυ, ξυπνώντας“ζωντανοί” και ευδιάθετοι την επομένη. Τετάρτη βράδυ φτιάξαμε τα δικά μας και συμπτωματικά ένα ακόμη ζευγάρι φίλων τα έφτιαξε τηγανιτά την ίδια ημέρα. Με αλευράκι κουρκούτι αυτοί, σκέτα εμείς.

Χωριστά φάγαμε, μαζί όμως τρέχαμε μισή ώρα αργότερα…

Έμετοι, διάρροιες, πόνοι στο στομάχι, ζαλάδες και πυρετός ήταν όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της ”επίσκεψης” στον Ευαγγελισμό. Παρά την ασφυκτική πίεση στα επείγοντα, μόλις άκουσαν για μανιτάρια μας πήραν αμέσως μέσα και τους πέντε.

Σπανίως σημειώνονται θάνατοι από μανιτάρια μας είπαν, όμως συχνά τα δηλητηριώδη προκαλούν επί μακρόν σοβαρές παρενέργειες στον οργανισμό. Χρειάστηκε περίπου ένα δεκαήμερο ώσπου να ορθοποδήσουμε… Ως τότε, από κρεβάτι σε καναπέ και από εκεί στην πολυθρόνα με φάρμακα, λαπάδες, φιδέδες και τσαγάκι.

breda
35,944ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,823ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
4ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,870ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
clear sky
28 ° C
31.6 °
25.8 °
34 %
4.5kmh
0 %
Κυ
28 °
Δε
28 °
Τρ
27 °
Τε
28 °
Πε
31 °

ΔΗΜΟΦΙΛΗ