Οι τελευταίοι… των βαλτοκυνηγών

- Advertisement -

 

Ο βάλτος εξακολουθεί να είναι ο πιο αγαπημένος μου κυνηγότοπος, αλλά μελαγχολώ όταν συγκρίνω το σήμερα, με την εποχή που πρωτοκυνήγησα στα έλη της Μεσσηνίας…

 

κείμενο – φωτογραφίες ΑΡΙΣ ΧΕΛΑΣ

-“Και ποιο είναι το αγαπημένο σου κυνήγι;”

-“Τα παπιά…”

-“Τα παπιά; Και που κυνηγάς παπιά;”

Κάθε φορά που αναγκάζομαι να κάνω αυτόν τον διάλογο, νιώθω το ίδιο στενάχωρα…

Γιατί ναι, ο βάλτος εξακολουθεί να είναι ο αγαπημένος μου κυνηγότοπος, αλλά μελαγχολώ όταν συγκρίνω το σήμερα, με την εποχή που πρωτοκυνήγησα στα βαλτοτόπια της Μεσσηνίας. Ο κλασσικός υδροβιότοπος του νομού, στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, είναι τώρα απαγορευμένος στο κυνήγι, όπως, σχεδόν, και κάθε άλλος υδροβιότοπος αυτής της χώρας!

 

Πορεία συρρίκνωσης

Όποιος θέλει να κυνηγήσει παπιά και άλλα υδρόβια, είναι αναγκασμένος να περιοριστεί στα περιστασιακά βαλτοχώραφα που δημιουργούν τα νερά της βροχής, για λίγους μήνες το χρόνο.

Σχεδόν “μαζοχιστικά”, επιμένω να θυμάμαι τα χρόνια που κάθε σούρουπο, τα παπιά έβγαιναν μαζικά για να τραφούν, λίγο έξω από την πόλη της Καλαμάτας… Θυμάμαι και τις τουφεκιές που έπεφταν εκείνα τα απογεύματα, αλλά τώρα πια στα ίδια χωράφια υπάρχει μόνο ένας απέραντος… σκουπιδότοπος, ή τα απορρίμματα του βιολογικού καθαρισμού της πόλης.

Μπάζα, λύμματα, σκουπίδια και βρωμιά, είναι η σημερινή εικόνα, καθώς τα χέρσα και ακαλλιέργητα χωράφια είναι πάντα εκείνα, που πρώτα μετατρέπονται σε μπαζότοπους. Οι εκτάσεις με τα πλημμυρισμένα ρύζια και τις καλαμποκιές της δυτικής ακτογραμμής, μετριούνται, πλέον, στα δάχτυλα του ενός χεριού. Άλλοτε, έτρεφαν πλήθος υδροβίων πουλιών που έβγαιναν από τη θάλασσα. Τώρα, αυτές οι καλλιέργειες δεν είναι κερδοφόρες, και σταδιακά αντικαθίστανται (κυρίως από τριφύλλια).

 

Βιομηχανικές περιοχές

Τα περισσότερα από τα βαλτοχώραφα του χειμώνα που κυνηγούσα νεότερος, σταδιακά έπαψαν να καλλιεργούνται και πουλήθηκαν από τους αγρότες – ιδιοκτήτες τους. Στη θέση τους ξεπήδησαν… εργοστάσια και μονάδες λιπασματοποίησης, ή όπως στον Μελιγαλά, ολόκληρες βιομηχανικές περιοχές!

Χωρίς τους κατάλληλους βιότοπους, χωρίς ρύζια, χωρίς βαλτοτόπια και καλαμποκιές, που να σταθούν τα παπιά; Τα υδρόβια είναι μοιραίο να εγκαταλείπουν τον τόπο. Ο Μεσσηνιακός κόλπος συνεχίζει να αποτελεί “λιμάνι” ξεκούρασης των υδροβίων στις αποδημίες τους, αλλά τα παπιά δεν έχουν λόγο να μείνουν… Να μείνουν να κάνουν τι; Να φάνε τριφύλλι;

Σχεδόν σε κάθε περιοχή αυτής της χώρας, οι βαλτότοποι μετατράπηκαν είτε σε σκουπιδότοπους, είτε σε βιομηχανικές μονάδες. Και οι κυνηγοί που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το κυνήγι των υδροβίων πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά, αφού και σε όσους “καθαρόαιμους” υγρότοπους απέμειναν, το κυνήγι απαγορεύθηκε.
Άνθρωποι που μεγάλωσαν δίπλα σε λίμνες και βάλτους, που τράφηκαν από τα νερά τους σε δύσκολους καιρούς του παρελθόντος, τώρα υποχρεώνονται σε μία ιδιότυπη… “εξορία” από τους ίδιους τους τόπους και τις συνήθειές τους. Κάθε λιμνοθάλασσα και “προστατευόμενη περιοχή”, Εθνικό Πάρκο, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκαρφιστούν, όσοι επιδιώκουν την “αποστείρωσή” της από την ανθρώπινη παρουσία… 

Κακά τα ψέματα, το κυνήγι απαγορεύεται, σχεδόν, σε κάθε υδάτινο οικοσύστημα της πατρίδας μας. Τεράστιες υδάτινες περιοχές “προστατεύονται” στα χαρτιά, αλλά στην ουσία είναι παρατημένες χωρίς εποπτεία, έλεγχο ή διαχείριση, καταδικασμένες να γίνουν σκουπιδότοποι και λεία στα χέρια των καιροσκόπων… 

 

Μνήμες και… πίκρες

Με τις παραδοσιακές ασχολίες, όπως το ψάρεμα ή το κυνήγι να απαγορεύονται, οι τόποι ερημώνουν, τα αδιάκριτα βλέμματα εξαφανίζονται, η εγκατάλειψη ευνοεί κάθε παράνομη δραστηριότητα. Έτσι, τα μπάζα περιμετρικά αυξάνονται χρόνο με το χρόνο, η μόλυνση των νερών γίνεται αναπόφευκτη, ενώ η λαθροθηρία οργιάζει μέρα και νύχτα, από εκείνους που ανενόχλητοι μετατρέπουν την “προστασία” σε… μεροκάματο!

Χρόνο με το χρόνο τα καλάμια “κλείνουν” όλο και μεγαλύτερο τόπο, τα πουλιά εκτοπίζονται, αλλά η σκουριασμένη ταμπέλα στην άκρη του δρόμου στέκει ακόμα: “Προστατευόμενη περιοχή, απαγορεύεται το κυνήγι”. Τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης, όπου οι διαθέσιμοι πόροι μειώθηκαν κι άλλο, τα προβλήματα της διαχείρισης των υδροβιοτόπων βγαίνουν στο προσκήνιο ολοένα και πιο έντονα. Γιατί δεν αρκεί μία ταμπέλα για να προστατεύσεις έναν τόπο. Απαιτεί ανθρώπους που τον αγαπάνε και τον σέβονται!

Και οι κυνηγοί, ειδικά οι ντόπιοι που έχουν μεγαλώσει μέσα σε αυτούς, που έγιναν άντρες κυνηγώντας μέσα από γαΐτες, γνωρίζουν και πονάνε τους τόπους αυτούς περισσότερο από τον καθένα…

breda
35,948ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,823ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
4ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,870ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
clear sky
30.8 ° C
33 °
28.2 °
40 %
4kmh
0 %
Τε
31 °
Πε
31 °
Πα
32 °
Σα
30 °
Κυ
28 °

ΔΗΜΟΦΙΛΗ