Κυριακή, 3 Ιουλίου, 2022
ΑρχικήΣκύλοςΚυνηγόσκυλαΓουρουνόσκυλα: άμυαλα ή παλληκάρια;

Γουρουνόσκυλα: άμυαλα ή παλληκάρια;

|

 

Αμέτρητα είναι τα χτυπήματα που κατά καιρούς καταφέρονται στους ιχνηλάτες του μεγάλου θηράματος. Όπως αμέτρητες είναι οι στεναχώριες και τα δάκρυα των κυνηγών αντιστοίχως. Οι τραυματισμοί αυτοί άλλοτε είναι ήπιοι, κάποιες φορές σοβαροί και κάποιες, ευτυχώς λίγες, θανάσιμοι.
 
Είναι κάτι που ανέκαθεν συνέβαινε, συμβαίνει και θα συνεχίζει να συμβαίνει σε τούτο το κυνήγι όπου και υπάρχει «αντίπαλος».
Παλαιότερα, τέτοιοι τραυματισμοί δεν ήταν πολλοί, κι αυτό μπορεί να εξηγηθεί τόσο από τον μικρότερο αριθμό αγριογούρουνων, όσο και από τον πολύ-πολύ μικρότερο (σε σχέση, πάντα, με τον σημερινό), αριθμό των κυνηγών που ασχολούνται με τον αγριόχοιρο.
 
Σε αυτά τα δεδομένα θα πρέπει να προστεθούν δύο ακόμη:
Πρώτον, η συμπεριφορά των αγριογούρουνων που στις μέρες μας έχει αλλάξει και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον υβριδισμό, και δεύτερον, η βλάστηση κάθε περιοχής που άλλοτε είναι σύμμαχος (όταν είναι αραιή) και άλλοτε εχθρός των σκύλων (πυκνή).
Στις μέρες μας, οι τραυματισμοί των γουρουνόσκυλων αποτελούν συχνό, και μάλλον αναπόφευκτο, φαινόμενο. Οι συζητήσεις γύρω απ’ αυτό το ζήτημα είναι πολλές και οι θεωρίες που αφορούν στις αιτίες των συχνών τραυματισμών είναι αντιφατικές. Κάποιοι θεωρούν πως τα σκυλιά που τραυματίζονται είναι άμυαλα, κάποιοι άλλοι, πάλι τα θεωρούν «παλληκάρια».
 
Τί πραγματικά ισχύει από τα δύο;
Καταρχήν θεωρώ λίγο αφελές και υποτιμητικό τον όρο «χαζό σκυλί» και όσοι τον…απονέμουν, το κάνουν ελαφρά τη καρδία. Ένας σκύλος που προσπαθεί να ευχαριστήσει τον κυνηγό και στέκεται απέναντι στα θηρία ρισκάροντας τη ζωή του, είναι τουλάχιστον ανάρμοστο να τον «ανταμείβει» κανείς με τέτοιους, χαρακτηρισμούς. Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι υπάρχει χαζός σκύλος.
 
Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν, ότι «ο καλός σκύλος φροντίζει να μη χτυπιέται ποτέ». Κι εδώ η απάντηση είναι πως και ο καλός οδηγός φροντίζει να μην εμπλακεί σε ατύχημα, αλλά δεν ξέρει πότε θα έρθει κατά πάνω του ένας λιγότερο καλός, άμυαλος ή επικίνδυνος οδηγός και θα τον στείλει στο νοσοκομείο.
Και για να πάμε ένα βήμα παρακάτω…Ένας ποδοσφαιριστής που παίζει δύο φορές την εβδομάδα σε επίσημους αγώνες και τις υπόλοιπες μέρες προπονείται, υπάρχει περίπτωση να μη τραυματιστεί ποτέ του; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση.
 
Κάποιος πυγμάχος που αντιμετωπίζει λογιών-λογιών, αντιπάλους υπάρχει περίπτωση να παραμείνει αλώβητος καθ’ όλη την διάρκεια της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας; Δύσκολο έως απίθανο. Ωστόσο, εάν υποθέσουμε, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, έστω και σε σπάνιες περιπτώσεις, άλλο τόσο σπάνιο είναι ένα γουρουνόσκυλο να μη τραυματιστεί ποτέ στη ζωή του.
 
Οι πιο επιρρεπείς…
Ένας σκύλος που «βγαίνει» 50 κυνήγια το χρόνο, είναι δεδομένο, ότι συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες να τραυματιστεί από έναν άλλο που βγαίνει τα μισά ή λιγότερα. Ένας σκύλος που κυνηγά σε κοντή και πυκνή βλάστηση είναι πολύ πιθανότερο να τραυματιστεί συγκριτικά με έναν άλλο που κυνηγά σε υψηλή και αραιή. Η πυκνή βλάστηση είναι σύμμαχος των αγριόχοιρων, καθώς εκεί πλεονεκτούν,και σε τέτοιες συνθήκες οι σκύλοι πρέπει να «παίξουν» περισσότερο με το μυαλό και τη μύτη, αφού το οπτικό πεδίο που «ανοίγεται» μπροστά τους είναι περιορισμένο.
 
Ένας σκύλος, επίσης, που επιμένει να ξεσηκώσει ή κυνηγά έναν δύσκολο και επιθετικό αγριόχοιρο, είναι πολύ πιο πιθανό να τραυματιστεί, σε σχέση με έναν άλλο που εγκαταλείπει από νωρίς την προσπάθεια.
 
Εδώ αξίζει να σταθώ σε ένα παραλληλισμό μέσα από προσωπικές εμπειρίες που δείχνουν πόσο σημαντικός παράγοντας είναι οι συνθήκες της βλάστησης σε κάθε τόπο. Τα τελευταία τουλάχιστον 7 χρόνια κυνηγώ πιο τακτικά σε δύο διαφορετικές περιοχές. Η μία με υψηλή και αραιή βλάστηση και η άλλη με κοντή και πυκνή. Φυσικά, και στους δύο κυνηγότοπους χρησιμοποιώ τους ίδιους σκύλους. Χαζούς, έξυπνους, επιθετικούς ή παλληκάρια, όπως θέλει κάποιος ας τους χαρακτηρίσει. Στον κυνηγότοπο με την υψηλή και αραιή βλάστηση, οι τραυματισμοί των σκύλων είναι ελάχιστοι έως και μηδαμινοί. Αντιθέτως, στην πυκνή βλάστηση είναι πιο συχνοί, και συνήθως, αναπόφευκτοι.
 
Ομαδικότητα – αυτοπεποίθηση…
Ένα ακόμη στοιχείο που παίζει καταλυτικό ρόλο είναι και ο χειρισμός των σκύλων κατά τις κυνηγετικές εξόδους. Όταν κάποιος λύνει αρκετά σκυλιά μαζί, αυτά, μέσα από το πνεύμα της ομαδικότητας αναπτύσσουν έντονα το αίσθημα της αυτοπεποίθησης. Αυτή η αυτοπεποίθηση αυξάνει τις πιθανότητες τραυματισμών. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με τα λίγα σκυλιά που λύνει κάποιος. Είναι κοινώς παραδεκτό, ότι τα λίγα σκυλιά ή ένας ιχνηλάτης μόνος, δείχνουν μεγαλύτερη εγκράτεια και είναι σαφώς περισσότερο επιφυλακτικοί.
 
Ο παράγοντας εμπειρία…
Η εμπειρία που με τον καιρό αποκτά ένας σκύλος είναι αυτή που θα τον βοηθήσει να βγει όσο το δυνατόν «αλώβητος» από δύσκολες καταστάσεις και θα καθορίσει, σε μεγάλο βαθμό, και την…τύχη του. Από την άλλη, είναι λίγο οξύμωρο να αναζητούμε θαρραλέους, όπως επιτάσσει το συγκεκριμένο κυνήγι, σκύλους, και από την άλλη να τους χαρακτηρίζουμε απαξιωτικά όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα επιθυμούμε.
 
Όπως και να ‘χει, ο θαυμασμός και οι έπαινοι αναλογούν πάντα στους σκύλους που στα δύσκολα επιμένουν με όποιο κόστος συνεπάγεται.
 
Συμπερασματικά, λοιπόν, οι λακωνικότερες ιστορίες στο κόσμο των γουρουνοκυνηγών είναι αυτές των δειλών σκύλων. Τους γενναίους τους σέβονται ακόμα και νεκρούς. Τους δειλούς δεν τους συμπαθούν ακόμα και ζωντανούς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Για σωστή σκόπευση…

Για σωστή σκόπευση τα δύο χέρια κινούνται απολύτως συνδυασμένα και αρμονικά. Το χέρι που κρατά την λαβή σπρώχνει, το άλλο χέρι που κρατά την...
36,298ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
5ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,920ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
clear sky
27.8 ° C
28.8 °
26.7 °
39 %
7.7kmh
0 %
Κυ
31 °
Δε
31 °
Τρ
32 °
Τε
33 °
Πε
34 °

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ