Γουρουνόσκυλα – Κόντρα στο θάνατο

- Advertisement -

Γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν έχουν καμία ελπίδα να σταθούν στα ίσια απέναντι στα θηρία που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Μία λάθος κίνηση, ένα βήμα παραπάνω, μία κακή συγκυρία θα κοστίσει την ίδια τους τη ζωή.

Και όμως, κάθε φορά βρίσκονται εκεί έξω έτοιμα να θυσιαστούν. Ο ψυχισμός των «γουρουνόσκυλων» είναι μοναδικός, υπέρτατος και άξιος θαυμασμού.

Κάθε χρόνο, στο αντίξοο και ιδιαίτερο αυτό κυνήγι, δεν είναι λίγοι οι σκύλοι που άλλοτε τραυματίζονται σοβαρά κι άλλοτε θανάσιμα από τα χτυπήματα των αγριόχοιρων. Κάποιοι φέρουν τις ανεξίτηλες αμυχές για πάντα στο κορμί τους, κάποιοι παραμένουν με κινητικά προβλήματα και κάποιοι άλλοι θάβονται στα αγαπημένα τους κυνηγοτόπια. Ακούγεται σκληρό, αλλά είναι πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που ανέκαθεν συνέβαινε και θα συμβαίνει. Παντού και πάντοτε.
 
Υπάρχουν σκύλοι που εκτρέφονται και εξειδικεύονται για αυτό το σκοπό. Κάποιοι καταφέρνουν να βγάλουν το δύσκολο έργο εις πέρας μένοντας χαραγμένοι για πάντα στη μνήμη των κυνηγών, ενώ κάποιοι άλλοι στη πρώτη δυσκολία κιοτεύουν, γρήγορα αποσύρονται και…ξεχνιούνται.
 
Η αντίθεση αυτή αναδεικνύει τον σημαντικό ρόλο της ιδιότητας του θάρρους και την καθιστά ως κύριο χαρακτηριστικό και ζητούμενο. Πράγμα ανέφικτο πολλές φορές καθώς η φυσική ανωτερότητα του θηράματος σκορπάει χάμω επιδιώξεις και αφηγήματα.

Λίγοι είναι οι κυνηγοί που προσπαθούν να μπουν στη ψυχολογία αυτών των σκύλων. Οι περισσότεροι πολύ εύκολα καταδικάζουν περιπτώσεις «αδυναμίας» καθώς προσεγγίζουν τα πράγματα πολύ επιφανειακά. Και αν δεν προσπαθήσεις να μπεις στη θέση και την ψυχολογία των σκύλων, τότε βλέπεις τα πράγματα με επιπολαιότητα. Θα μπορούσε άραγε να φανταστεί κανείς τον εαυτό του, στο να αντιμετωπίζει κάθε φορά επί ίσοις όροις έναν αντίπαλο με απόλυτη υπεροχή γνωρίζοντας ότι το πιθανότερο θα ήταν να πεθάνει; Θα το έκανε ξανά και ξανά και με ποια διάθεση; Ο φόβος ως φυσιολογικό στοιχείο ενυπάρχει και στους σκύλους, αλλά είναι διαφορετικό από την δειλία. Και πολλοί από αυτούς δεν δειλιάζουν κοιτάζοντας κατάματα τον θάνατο. Εάν ήταν άνθρωποι θα είχαν μία θέση στον κατάλογο των ηρώων.

Πέρα από τα ψυχικά αποθέματα που διαθέτει ένας ιχνηλάτης αγριόχοιρου, η εμπειρία αποτελεί έναν σημαντικότατο παράγοντα που συνδιαμορφώνει την κατάρτισή του. Πολλά ικανά και ταλαντούχα σκυλιά στο ξεκίνημά τους στέκονται άτυχα καθότι λείπεται η εμπειρία. Και αυτή δεν μεταδίδεται ούτε γονιδιακά, αλλά και ούτε διδάσκεται από την μια στιγμή στην άλλη. Είναι κάτι που πρέπει να «χτιστεί» στο σκύλο κατά τη διάρκεια του χρόνου και στις αντίστοιχες συνθήκες που κυνηγά. Το «πανεπιστήμιο» του λόγγου είναι εκείνο που θα διδάξει την τέχνη στην οποία θα εντρυφήσει ο κάθε σκύλος. Εκεί θα μάθει το ποια πρέπει να είναι η στάση και η συμπεριφορά του σε λογιών- λογιών αγριογούρουνα που επρόκειτο να αντιμετωπίσει.

Επιπλέον, απαιτείται ένας ακόμη παράγοντας. Αυτός της τύχης. Υπάρχουν σκυλιά που τραυματίζονται αρκετές φορές είτε ελαφριά είτε σοβαρά, εντούτοις, επανακάμπτουν. Είναι και άλλα που ένα χτύπημα πάνω τους είναι αρκετό για να τα…«τελειώσει». Μπορούμε να πούμε πως η επικίνδυνη ηλικία κυμαίνεται μεταξύ των δύο έως πέντε έτη του σκύλου. Στο μεταξύ αυτό διάστημα εάν ο σκύλος καταφέρει να ζήσει από τις επιθέσεις που ενδεχομένως θα δεχθεί, τότε οι πιθανότητες θανάτου στο μέλλον μειώνονται, αφού πλέον έχει την εμπειρία να αξιολογεί πιο ώριμα τις περιστάσεις. Είναι σε θέση να κρατά μια σχετική απόσταση ασφαλείας ελέγχοντας τις κινήσεις των κάπρων.

Αυτό βέβαια εξαρτάται από τον χαρακτήρα του σκύλου, από τον τρόπο που έχει εκπαιδευτεί αλλά και τις συνθήκες στις οποίες εργάζεται. Ο χαρακτήρας είναι κάτι που πρέπει να απορρέει από το γενεαλογικό του δέντρο αλλά και την διαμόρφωση από τον εκάστοτε κυναγωγό. Ναι, είναι εξίσου σημαντικό να πηγάζει η αυτοπεποίθηση στο σκύλο μέσω της συμπαράστασης του χειριστή του. Ένας σκύλος που αφήνεται έρμαιο απέναντι στα δόντια των κάπρων όσο και «σκληρός» να είναι, κάποια στιγμή εγκαταλείπει. Έχει ανάγκη την παρουσία και την μεσολάβηση του κυνηγού. Όταν όμως ξέρει πως αυτό, όλο και πιο συχνά θα συμβαίνει, τόσο περισσότερο αυξάνεται η αυτοπεποίθηση και η επιμονή του όταν βρίσκεται μόνος. Γνωρίζει πως κάποια στιγμή η βοήθεια θα φτάσει και αυτό του δίνει κίνητρο να συνεχίσει την προσπάθεια.

Η εκπαίδευση επίσης πρέπει να είναι τέτοια, ούτως ώστε να μετριάζει την παρατολμία και όχι να την ενισχύει. Αν και η όποια εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι πλήρως αποτελεσματική στις πραγματικές συνθήκες μάχης, ωστόσο συναποτελεί στη τεχνική κατάρτιση που από νωρίς πρέπει να αποκτά ο σκύλος. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες καλείται να εργαστεί το γουρουνόσκυλο αποτελεί επίσης έναν ουσιαστικό παράγοντα. Οι τραυματισμοί είναι πιο συχνοί σε πυκνά μέρη και ενίοτε σε «ανοιχτά».

Ακόμα όμως και οι πιο «ψημένοι» ιχνηλάτες μπορεί να την «πατήσουν» απέναντι σε ένα έμπειρο καπρί που αντιμετωπίζουν στην έδρα του. Πολλά έμπειρα σκυλιά και με πολλές ώρες εργασίας στους κυνηγότοπους, βετεράνοι που ζουν αμέτρητες μάχες απέναντι στα θηρία…σε μια ανύποπτη στιγμή νικιούνται. Είτε γιατί τα προδίδουν οι αισθήσεις τους καθότι από την κούραση υπολειτουργούν σε συνάρτηση με το προχωρημένο της ηλικίας, είτε γιατί πέφτουν σε κάποιο κάπρο «μάστορα». Πολύ λίγα είναι αυτά που σε μια διαχρονικά ενεργή πορεία καταφέρνουν να επιβιώσουν μέχρι τα γεράματα. Και αυτό συμβαίνει διότι οι συγκυρίες το επέτρεψαν. Είναι γεγονός πως οι τραυματισμοί των ιχνηλατών είναι ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια έχει διογκωθεί. Αυτό οφείλεται τόσο στην αύξηση των αγριογούρουνων και παράλληλα των κυνηγών τους, αλλά και στο βαθμό υβριδισμού που πολλά απ’ αυτά διακατέχει.
 
Ένα θεμελιώδης στοιχείο που επηρεάζει παράλληλα την ψυχολογία των σκύλων που τραυματίζονται, πέρα από το σοκ της «σύγκρουσης» έρχεται να προστεθεί και το βίωμα των χειρουργείων. Οι σκύλοι ζούνε μία ψυχοφθόρα κατάσταση τόσο πριν από την επέμβαση του κτηνιάτρου, όσο και μετέπειτα κατά την ανάρρωσή τους. Πολλοί θα έχουν δει τους σκύλους τους να μη θέλουν να μπουν μέσα στο κτηνιατρείο μόλις φτάνουν στην πόρτα και αντιλαμβάνονται τι θα επακολουθήσει.
Ωστόσο, κάποιοι δεν επηρεάζονται καθόλου και κάποιοι άλλοι αρκετά. Και αυτό για τους δεύτερους, συνεπιδρά αρνητικά για την μετέπειτα συμπεριφορά στην εργασία τους.
 
Θυμούμαι σκύλους με 20-25 τουλάχιστον χειρουργεία ολικής ναρκώσεως στη ζωή τους και με πάμπολλα εξωτερικά τραύματα, να συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο τους κι άλλοι…με μια απλή «γρατσουνιά» να…λιγοψυχούν δια παντός. Σκύλους με κομμένους τένοντες, με λάμες στα πόδια και μη αρτιμελώς να κυνηγούν ακατάπαυστα από το πρωί έως το βράδυ, και άλλα, να μυρίζουν τον μπαμπούλα που τους τρόμαξε κάποτε φυσώντας και να παθαίνουν μπλάκ- άουτ.

Αυτός είναι ο κόσμος των γουρουνόσκυλων.
 
breda
35,936ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,830ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
4ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,870ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
broken clouds
13 ° C
15.1 °
10.9 °
68 %
8.9kmh
75 %
Πε
19 °
Πα
22 °
Σα
27 °
Κυ
28 °
Δε
28 °

ΔΗΜΟΦΙΛΗ