Αναπολώντας περδικότοπους άλλων εποχών…

- Advertisement -

 

Πριν πολλά χρόνια πάνω στα Τζουμέρκα, όταν και η δική μου γενιά είχε νιάτα στους ώμους και στα ποδάρια φτερά, ένας ηλικιωμένος τσοπάνης από τα Θεοδώριανα Άρτας μας είχε πει: «Για να βρείτε τις πέρδικες παιδιά, αν δεν μένετε κοντά στους τόπους τους, τότε πρέπει να κοιμηθείτε μαζί τους…».

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ανάμεσα σε διάφορα σοφά και ανόητα που ακούσαμε, φράσεις σαν και αυτή αποτυπώθηκαν στον μυαλό και λειτούργησαν σαν πολύτιμη παρακαταθήκη στην πορεία μας προς τους περδικότοπους. Κληρονομήσαμε πολλά από βουνίσιους εκείνης της εποχής. Μπορεί σήμερα αυτοί oi τσοπάνηδες,  αγρότες και ξυλοκόποι να μην βρίσκονται στη ζωή, και για κάποιους να ξεχάστηκαν τα ονόματα, όσα όμως μας έμαθαν διατηρήθηκαν Ευαγγέλιο.

Μερικά δεν θα αλλάξουν ποτέ…

Άλλαξαν πολλά στο κυνήγι της “λυγερής”. Περιορίστηκαν περιοχές, λιγόστεψε η κάρπωση. Εκείνο όμως που δεν θα αλλάξει ποτέ, είναι ο τόπος και ο τρόπος κυνηγιού. Και ποτέ καμία προσπάθεια δεν είχε τόση επιτυχία, όση εκείνες που έγιναν από περδικάδες που γνώριζαν το “σπίτι” τους, όπως το δικό τους… Σαν ενδημικό θήραμα, η παρουσία και οι πληθυσμοί τους δεν εξαρτώνται από μπασίματα, όπως οι αντίστοιχες του Οκτώβρη για αποδημητικά είδη. Ο χαρακτηρισμός θηραματικής αφθονίας ή έστω επάρκειας, ποτέ δεν ταίριαζε για δαύτες. Υπάρχουν, ξέρουν να επιβιώνουν και μόνο ο καιρός και η έλλειψη τροφής μπορούν να λειτουργήσουν αρνητικά σε βάρος τους. Αρπαχτικά, αγρίμια και κυνηγοί τους προκαλούν τις μικρότερες απώλειες. Λιγόστεψαν είναι η αλήθεια από αρκετούς εύκολα προσβάσιμους βιότοπους, με την εξέλιξη όμως αυτή να θεωρείται από χρόνια προβλέψιμη. Επανεμφανίστηκαν όμως αλλού, ενώ η σταδιακή αύξηση πληθυσμού σε απρόσιτες περιοχές, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι, ότι τόσο τα μέτρα προστασίας που κατά καιρούς εξαγγέλλονται, όσο και οι τακτικές επιλεκτικές απελευθερώσεις, ελάχιστα συνέβαλαν στην ανάκαμψη του αριθμού τους από τόπους με μειωμένη παρουσία. Όσα μέχρι τώρα έχουν καταφέρει οι κοκκινοπόδαρες, μάλλον σε δικές τους επινοήσεις ανήκουν.

“Σκαλίζοντας” τις αναμνήσεις…

Πάνε έξι χρόνια από τότε που θυμάμαι την τελευταία “διαβίωση” στα περδικοβούνια. Ζηλεύω λοιπόν όσους έχουν κότσια να συνεχίζουν. Ιδίως στο πρώτο διάστημα, όταν ακόμα ο καιρός το επιτρέπει, η σκηνή, το μισογκρεμισμένο μαντρί, η φωτιά και το απόλυτο της μοναξιάς, δημιουργούν μοναδικές παραστάσεις.

Από Τρίτη συνήθως άρχιζαν και διαρκούσαν ως την επόμενη Τετάρτη. Σπάνια παρέες ξεπερνούσαν τους τρεις νοματαίους. Μαθαίναμε για τον περδικότοπο στοιχεία “ληξιαρχείου”… Γνωρίζαμε κάθε κοπάδι χωριστά ώρες ανεβάσματος, κούρνιες, και συνήθειες. Ξέραμε που θα το βρούμε μετά από βροχή, καιρό με ξεροβόρι και μέρες νοτιά. Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν όταν ξεμακραίναμε ολοένα περισσότερο ψάχνοντας νέες θέσεις. Ένας μόνο χαλικόδρομος να υπήρχε για το αυτοκίνητο, έφτανε. Μετά, σακίδιο στην πλάτη και τα ποδάρια αναλάμβαναν τα υπόλοιπα. Όταν πέφταμε σε τόπο “λαχείο” το τσαντίρι μεταφερόταν… Αυτές οι συνήθειες βοήθησαν να παίρνουμε, αλλά και να αφήνουμε πίσω πουλιά. Γιατί δεν κυνηγούσαμε συνέχεια στον ίδιο τόπο, τα ίδια κοπάδια.

Πατήσαμε σε οροπέδια και κορυφογραμμές, τα ονόματα των οποίων βρίσκαμε σημειωμένα μόνο σε χάρτες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται την δυσκολία απόκτησης και την αξία που είχαν οι χάρτες αυτοί.

Στοιχεία με αρχικά, παραμένουν χαραγμένα σε κέδρα και κολονάκια μέτρησης υψομέτρων. Σε έναν από αυτούς τους τόπους κατάφερα να ξαναπάω. Φορώντας μεταχειρισμένα λάστιχα γιατί τα καινούργια θα επέστρεφαν δίχως τακούνια, με μοναδικά πετούμενα στον ουρανό τις γερακίνες, και την απόσταση από το χωριουδάκι των 11 κατοίκων να ξεπερνά τα 23 χιλιόμετρα. Ίδιος ο τόπος όπως και στις φωτογραφίες του 2015… Μόνη ευχάριστη διαφορά οι πέρδικες, που ανενόχλητες εκεί πάνω βάλθηκαν να γεννοβολάνε. Ξεθάρρεψαν τόσο, που πλησιάζουν άφοβα την περίφραξη από παλιούρια στη στάνη με τα λιγοστά γίδια του μπάρμπα Λάμπρου. Συντροφιά τις έχει και καμαρώνει, όμως έτοιμος είναι να καταραστεί όποιον τολμήσει εκεί να τις μακελέψει. Δεν είχε κανένα λόγο να μας αραδιάσει ψέματα ο δίμετρος λεβεντόγερος που όταν έχασε την κυρά του, για 27 χρόνια, γυρνούσε ναυτικός στα λιμάνια του κόσμου. Τις έχει δει να τρυπώνουν στα πρόχειρα υπόστεγα αναζητώντας καταφύγιο στη βαρυχειμωνιά, και να κουρνιάζουν με τις κότες!

Τελειώνουν όμως και αυτές οι συνήθειες για τους περδικάδες. Ελάχιστοι ακόμη τις συνεχίζουν και οι νεότεροι μάλλον δεν θα τις μάθουν ποτέ. Οι αριθμοί των θηραμάτων ξεχνιούνται, οι αναμνήσεις όμως από την παραμονή στα περδικοβούνια δεν σβήνουν ποτέ. Έτσι γίνονται κατά τη γνώμη μου τα ονειρεμένα κυνήγια πέρδικας για όσους ακόμη μπορούν και αντέχουν. Οι επιθυμίες παραμένουν, τα χρόνια όμως περνούν και ας ελπίσουμε πως πριν ψηλώσουν πολύ τα βουνά, σε κάποιο από αυτά θα ξαναστήσουμε τσαντίρι…

breda
35,950ΥποστηρικτέςΚάντε Like
9,824ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
4ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
7,870ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
Athens
few clouds
23.3 ° C
24.1 °
21.1 °
53 %
1.3kmh
20 %
Δε
23 °
Τρ
28 °
Τε
29 °
Πε
31 °
Πα
32 °

ΔΗΜΟΦΙΛΗ